Βασιλική Κ. Τέφα
Να ‘μαστε πάλι εδώ, λοιπόν. Το καλοκαιράκι μάς άφησε, κάπως δυσοίωνα, όπως το συνηθίζει τα τελευταία χρόνια. Όχι, δεν είμαι πεσιμίστρια, είμαι πολύ αισιόδοξο άτομο εκ φύσεως, συχνά περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Τα γεγονότα είναι αυτά που με προδιαθέτουν αρνητικά.
Πολλοί φίλοι μου φέτος δεν έκαναν διακοπές, γιατί τα οικονομικά τους δεν το επέτρεπαν. Άλλοι έκαναν λιγότερες μέρες από πέρυσι (που ήταν λιγότερες από πρόπερσι) για τον ίδιο λόγο. Κάποιοι με εξοχικά φιλοξένησαν φέτος πολύ περισσότερο κόσμο από τις προηγούμενες χρονιές. Σίγουρα είχαν απαρνηθεί άλλους εξωτικούς προορισμούς για να τους χαρίσουν τη συντροφιά τους…
Πριν καλά-καλά δροσίσουμε τα ταλαιπωρημένα κορμάκια μας στην ακροθαλασσιά, ήρθαν τα νέα από το μέτωπο της πυρκαγιάς· αυτή τη φορά ο καπνός δεν έφτασε μέχρι το εξοχικό μας όπως άλλες χρονιές, αν και φαινόταν πέρα στον ορίζοντα, το σπίτι μας πάντως στην επιστροφή ήταν καλυμμένο με στάχτες και αποκαΐδια που ο άνεμος είχε κουβαλήσει.
Αισθάνομαι απέραντη θλίψη για αυτή τη γάγγραινα που κάθε καλοκαίρι επιδεινώνεται και κατατρώει τους πνεύμονες πρασίνου της χώρας μας και ιδιαίτερα της Αττικής. Δε με νοιάζει πια ούτε ποιος ευθύνεται ούτε ποιος ωφελείται. Ξέρω ότι ακόμη περισσότερα παιδιά θα προσβληθούν από άσθμα και άλλες αναπνευστικές ασθένειες, από καρκίνους και δερματικές παθήσεις και από διαφόρων ειδών αλλεργίες. Ξέρω ότι πολύς κόσμος που δεν έχασε την περιουσία του από τη φωτιά θα πάθει ζημιές από τις πλημμύρες του επόμενου χειμώνα. Ξέρω ότι η ποιότητα ζωής μας θα υποβαθμιστεί κι άλλο και η χλωρίδα και πανίδα του τόπου μας θα υποστεί ακόμα μεγαλύτερη φθορά. Ξέρω ότι θα κοιτάζω το ποτήρι με το νερό που μόλις έβαλα από τη βρύση για το παιδί μου και θα αμφιβάλλω αν πρέπει να το πιει.
Τώρα για τα υπόλοιπα των γεγονότων· την «ιολογία» που απειλεί να μας κάνει ακραία μικροβιοφοβικούς και αντικοινωνικούς, την εκλογολογία που έχει απαξιώσει πια το εκλογικό μας δικαίωμα και καθήκον, το αστυνομικό δελτίο που μας κάνει να μη νιώθουμε ασφαλείς ούτε μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, τα νέα φοροεισπρακτικά μέτρα που κάποιοι καρεκλοκένταυροι σοφίστηκαν και πάλι για την τελειωτική αφαίμαξή μας. Μάλλον αυτά ανήκουν στους λόγους εκείνους που με ωθούν να κλείνω την τηλεόραση μόλις ακουστεί το σήμα των ειδήσεων...
Σίγουρα όλα αυτά ακούγονται εξαιρετικά δυσοίωνα. Πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί να συνεχίζουμε την προσπάθεια. Να διαιωνίσουμε το είδος μας. Κατά τα φαινόμενα είμαστε ό,τι χειρότερο έχει εμφανιστεί πάνω σε αυτό τον πλανήτη. Όλα τα άλλα πλάσματα, ακόμα και πολλοί εξ ημών, υποφέρουμε από την ανθρώπινη δραστηριότητα.
Κι ύστερα κοιτάζω τα ματάκια των παιδιών μου, και των παιδιών των φίλων μου, και των άγνωστων παιδιών που τυχαία συναντώ. Και λέω δεν μπορεί, αν έχουμε ακόμα αυτή την ευλογία, να φέρνουμε στον κόσμο αυτά τα αθώα πλάσματα που γεμίζουν με νόημα, ελπίδα και χαρά τη ζωή μας, τότε πρέπει να είμαι αισιόδοξη. Για να τους μάθω να είναι κι εκείνα αισιόδοξα. Κι έτσι να μπορώ να ελπίζω ότι, δε μπορεί, κάποια μέρα κάποια από αυτά τα παιδιά θα διορθώσουν τα παλιά λάθη και όλα θα είναι πολύ καλύτερα. Και πολύ πιο ευοίωνα…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου