Βασιλική Κ. Τέφα, 30 Ιουν. 2009
Μια από τις σύγχρονες απειλές για τα παιδιά μας είναι η σεξουαλική κακοποίηση. Είναι μια κατάσταση που πάντοτε υπήρχε, καλυμμένη από ένα πέπλο μυστικότητας, αλλά με την κακή χρήση της σύγχρονης τεχνολογίας εξαπλώνεται και πολλαπλασιάζεται. Το θετικό είναι ότι μετά από μια μεγάλη κίνηση γιατρών, ψυχολόγων, νομικών και οργανισμών προστασίας των παιδιών, αυτό το νοσηρό φαινόμενο έχει βγει στο φως και μπορούμε πια να το αναγνωρίσουμε, να το αντιμετωπίσουμε και το πιο σημαντικό, να το προλάβουμε.
Σύμφωνα με την Ελληνική Εταιρία Μελέτης και Πρόληψης της Σεξουαλικής Κακοποίησης, μπορούμε να καταλάβουμε αν το δικό μας παιδί είναι θύμα σεξουαλικής κακοποίησης αν παρουσιάζει ένα ή περισσότερα από τα ακόλουθα συμπτώματα: ξαφνικές απρόσμενες αλλαγές στη διάθεση και την προσωπικότητά του, εφιάλτες, προβλήματα ύπνου, παλινδρόμηση σε προγενέστερες συμπεριφορές, όπως νυχτερινή ενούρηση, ασυνήθιστη μυστικοπάθεια, απόσυρση ή έντονη προσκόλληση σε κάποιον ενήλικα, ανεξήγητο φόβο συγκεκριμένων τοποθεσιών ή συγκεκριμένων ατόμων, ακατάλληλη σεξουαλική δραστηριότητα με παιχνίδια ή αντικείμενα, αναφορά νέων λέξεων για τα μέρη του σώματος ή ύπαρξης νέου μεγαλύτερου φίλου καθώς και κατοχή αδικαιολόγητων χρηματικών ποσών ή δώρων, σωματικές ενδείξεις, όπως αδικαιολόγητη ευαισθησία, πόνο ή μώλωπες στη στοματική ή γεννητική περιοχή, σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, εγκυμοσύνη, ξαφνικές αλλαγές σε διατροφικές συνήθειες, ανορεξία, αυτοτραυματισμό ή φυγή από το σπίτι.
Φυσικά το παιδί μπορεί απλά να μας το πει. Είναι ύψιστης σημασίας να πιστέψουμε το παιδί μας και να το κάνουμε να αισθανθεί ότι είναι ασφαλές, προστατευμένο, και να μην του επιρρίψουμε καμία ευθύνη, αλλά να φροντίσουμε να καταλάβει ότι αυτό δεν φταίει σε τίποτα. Από την παρατήρηση διαπιστώνεται ότι συχνά οι γονείς ή οι αρμόδιοι δυσπιστούν αρχικά απέναντι στα παιδιά, ιδιαίτερα όταν ο φερόμενος ως δράστης είναι κάποιο άτομο «υπεράνω υποψίας». Η στατιστική, όμως, δείχνει ότι η πλειοψηφία των δραστών είναι γνωστοί στο θύμα και καθ’ όλα αξιοσέβαστοι πολίτες. Μπορεί να είναι από το άμεσο ή έμμεσο οικογενειακό ή φιλικό περιβάλλον, γείτονες, εκπαιδευτικοί, ιερείς, προπονητές, συνήθως άντρες, αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις γυναικών αλλά και ζευγαριών (τα τελευταία χρόνια έχουμε δει ακόμα και περιπτώσεις ανηλίκων δραστών).
Πρωτεύουσας σημασίας είναι, βέβαια, να μάθουμε εμείς και να διδάξουμε και στα παιδιά μας πώς να μην πέσουν θύματα κακοποίησης ή, αν τους συμβεί, να μην παραμένουν σε αυτή την κατάσταση. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν από πολύ μικρά ότι έχουν δικαιώματα. Έχουν το δικαίωμα να λένε όχι σε ότι τα ενοχλεί και τα προσβάλλει. Το σώμα τους τούς ανήκει και κανείς δεν έχει δικαίωμα να τα αγγίξει, να τα αγκαλιάσει ή να τα φιλήσει χωρίς τη θέλησή τους. Έχουν δικαίωμα στον ιδιωτικό χώρο όταν ντύνονται, πλένονται, κοιμούνται ή έχουν άλλες προσωπικές δραστηριότητες. Έχουν δικαίωμα λόγου, έκφρασης και αξιοπρέπειας και οι άλλοι οφείλουν να τα ακούν και να τα σέβονται.
Πρέπει να επιλέγουμε με μεγάλη προσοχή τα άτομα στα οποία εμπιστευόμαστε τη φροντίδα των παιδιών μας, έστω και για λίγη ώρα, και να τα ελέγχουμε σε τακτά χρονικά διαστήματα και χωρίς προειδοποίηση. Να συζητάμε με τα παιδιά μας αν είναι ευχαριστημένα ή δυσαρεστημένα από τη φροντίδα που τους παρέχεται και να τα αφήνουμε να εκφράζουν ελεύθερα τη γνώμη τους. Πρέπει να τους μάθουμε ότι δε φταίνε αυτά αν κάποιος τα κακοποιεί, ότι κανείς, ακόμη και κάποιος που αγαπούν, δε θα πρέπει να τους ζητήσει να κρατήσουν μυστικά για φιλιά, αγγίγματα, αγκαλιές και ότι δεν θα θυμώσουμε αν έκαναν κάτι που νομίζουν ότι είναι κακό ή αν αυτό περιλαμβάνει κάποιον γνωστό ή άτομο της οικογένειας. Τα παιδιά έχουν δυνατό ένστικτο και καλό είναι να τα εμπιστευόμαστε όταν μας λένε ότι κάποιος τα φοβίζει με τον τρόπο που τα κοιτάζει ή τους φέρεται. Και πρέπει να μας το πουν όταν κάτι συμβεί στα ίδια, αλλά και σε άλλα παιδιά που γνωρίζουν.
ΔΩΣΤΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΦΩΝΗ.
ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΑ. ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΤΑ.
ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΕΤΕ.
Πηγή: Ελληνική Εταιρία Μελέτης και Πρόληψης της Σεξουαλικής Κακοποίησης
