Πάσχα και ασφάλεια

Κυριακή των Βαΐων αύριο και το Άγιο Πάσχα βρίσκεται προ των πυλών. Ήδη πολλοί από εμάς αρχίσαμε τις εξορμήσεις στην αγορά για να ψωνίσουμε δώρα για τα βαφτιστήρια μας, τα πασχαλινά ρούχα της οικογένειας και τα απαραίτητα για το οικογενειακό δείπνο της Ανάστασης, αλλά και το υπαίθριο σούβλισμα του οβελία.

Πολλοί, πάλι, θα φορτώσουμε τις προαναφερθείσες προμήθειες στο οικογενειακό αυτοκίνητο και θα κατευθυνθούμε στο χωριό ή το νησί καταγωγής μας για να «αναστήσουμε» με την οικογένειά μας, ή σε κάποιο εξοχικό για να χαρούμε παράλληλα με το πατροπαράδοτο έθιμο του σουβλίσματος και την ελληνική ύπαιθρο.

Για να περάσουμε με ασφάλεια και αυτό το Πάσχα, είναι σκόπιμο να έχουμε κατά νου και να εφαρμόσουμε τις απαραίτητες προφυλάξεις ασφαλείας, ιδιαίτερα αν η οικογένειά μας περιλαμβάνει μέλη που βρίσκονται σε μικρές και ευαίσθητες ηλικίες.

Πώς θα αποφύγουμε τα εγκαύματα και την πρόκληση πυρκαγιάς

Λαμπάδες: Μεγάλη προσοχή με την αναμμένη λαμπάδα την ώρα της λειτουργίας για να μην κάψουμε κάποιον συνεκκλησιαζόμενο. Επίσης, όσο χαριτωμένα κι αν είναι τα στολίδια της, θέλουν μεγάλη προσοχή αφού τα περισσότερα είναι εύφλεκτα. Προσοχή πρέπει να δώσουμε και κατά τη μεταφορά του Αγίου Φωτός στο σπίτι, ώστε να μην βάλουμε φωτιά στο αυτοκίνητο, αλλά και μετά τη μεταφορά να μην αφήσουμε τις λαμπάδες να καίνε όλη νύχτα – το καντήλι του σπιτιού αρκεί.


Βεγγαλικά: Πολλοί Έλληνες, ανήλικοι αλλά και ενήλικες, παθαίνουν κάθε χρόνο σοβαρά εγκαύματα, ακρωτηριάζονται, ακόμα και χάνουν τη ζωή τους από την αλόγιστη χρήση βεγγαλικών, είτε νόμιμων ή παράνομων. Καλό θα ήταν να μην τα πλησιάζουμε ούτε εμείς, κι ακόμα περισσότερο ούτε τα παιδιά μας. Ωστόσο, για όσους τα θεωρούν αναπόσπαστο μέρος των πασχαλινών εορτασμών, υπάρχουν προφυλάξεις που μπορούμε να πάρουμε για να είμαστε ασφαλείς εμείς, αλλά και οι γύρω μας. Καταρχήν, να ελέγχουμε κατά το δυνατό, την προέλευσή τους και τις επισημάνσεις των κινδύνων χρήσης τους, που αναγράφονται πάνω στη συσκευασία τους. Να μην κάνουμε αυτοσχεδιασμούς και ιδιόχειρες κατασκευές με σκοπό πιο εντυπωσιακή ανάφλεξη, για να αποφύγουμε ανεπιθύμητες εκρήξεις ή την πρόκληση πυρκαγιάς. Να τα αποθηκεύουμε σε ασφαλές μέρος, όπου δεν κινδυνεύουν να αναφλεγούν από υψηλή θερμοκρασία, σπινθήρες ή τριβή (αυτοκίνητο, κουζίνα, τις τσέπες μας), σε σημείο που δεν τα φτάνουν τα παιδιά. Ακολουθούμε πιστά τις οδηγίες χρήσης, δεν τα ανάβουμε κοντά στο πρόσωπό μας ή τα μαλλιά μας, δεν τα πετάμε σε μέρη που είναι συγκεντρωμένος πολύς κόσμος, αλλά ούτε και κάπου όπου μπορεί να προκαλέσουν πυρκαγιά. Φυσικά, αν παρόλες τις προφυλάξεις μας διαπιστώσουμε την πρόκληση πυρκαγιάς φροντίζουμε να τη σβήσουμε ή καλούμε αμέσως την Πυροσβεστική, για να αποφύγουμε τα χειρότερα.

Σούβλισμα και πασχαλινό τραπέζι. Εδώ θα πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα τα παιδιά. Το βράσιμο των αυγών που βάφουμε, το ψήσιμο κουλουριών και τσουρεκιών, αλλά το βράσιμο των υλικών για το πασχαλινό δείπνο είναι διαδικασίες πολύωρες, κατά τη διάρκεια των οποίων πρέπει να προσέξουμε τα παιδιά του σπιτιού να μην έρθουν σε επαφή με τις καυτές επιφάνειες ή τα υγρά, γιατί κινδυνεύουν να πάθουν σοβαρά εγκαύματα. Επίσης, να μην τα αφήνουμε μόνα τους κοντά στη σούβλα που ψήνουμε ή τα κάρβουνα που καίνε κατά την προετοιμασία, αλλά και μετά το ψήσιμο του αρνιού.

Όσο για τον κίνδυνο πυρκαγιάς, να μην αφήνουμε την κουζίνα αναμμένη για να πεταχτούμε να ψωνίσουμε κάτι που μας έλειψε, και να έχουμε τη φωτιά του οβελία κάθε στιγμή υπό έλεγχο. Αν ψήνουμε στο ύπαιθρο να έχουμε κοντά μας κι ένα κουβά νερό, και να φροντίσουμε να σβήσουμε εντελώς τη φωτιά και να τη σκεπάσουμε με χώμα μετά το ψήσιμο.

Πώς θα προστατέψουμε τα μικρά παιδιά

Όπου υπάρχει πολύς κόσμος και αναστάτωση τα παιδιά είναι πιο ευάλωτα, αφού είναι πιο εύκολο να ξεφύγουν από την προσοχή μας και να βρεθούν σε κίνδυνο. Οι γονείς, αλλά και όσοι αυτές τις μέρες φροντίζουν παιδιά, παππούδες, θείοι, κλπ. πρέπει να δώσουν προσοχή σε:

α. Πολυκαταστήματα και υπαίθριες αγορές, όπου υπάρχει κίνδυνος για ένα παιδί να χαθεί ή να απαχθεί, να πάθει ατύχημα σε κάποιο επικίνδυνο χώρο, π.χ. ασανσέρ, σκάλα, μπαλκόνι, φωταγωγό, αυτόματη πόρτα, ή να βρεθεί μόνο του σε χώρο στάθμευσης ή διέλευσης αυτοκινήτων.

β. Εξοχικά σπίτια, βεράντες και αυλές, και ιδιαίτερα εκεί που τα παιδιά δεν έχουν συνηθίσει να βρίσκονται, καλό είναι να μην τα αφήνουμε από τα μάτια μας. Φροντίζουμε να εντοπίσουμε επικίνδυνα σημεία πνιγμού, όπως είναι πισίνες, πηγάδια, μέρη αποθήκευσης νερού , αλλά και παρακείμενα ποτάμια ή λίμνες , και φροντίζουμε να τα ασφαλίσουμε ή να αποτρέψουμε την προσέγγιση των παιδιών χωρίς την επίβλεψή μας. Για να αποφύγουμε ατυχήματα από τζάμια, βάζουμε αυτοκόλλητα στις μπαλκονόπορτες σε σημείο που να το βλέπουν τα παιδιά, ώστε να μην πέφτουν πάνω τους. Για να αποφύγουμε δηλητηριάσεις, προσέχουμε να μην αφήνουμε εκτεθειμένα στους εξωτερικούς χώρους φυτοφάρμακα ή λιπάσματα, αλλά και καθιστούμε τους χώρους αποθήκευσής τους απρόσιτους για τα παιδιά.

γ. Μετακινήσεις. Εννοείται πάντα νηφάλιοι, όσο το δυνατόν ξεκούραστοι, με ζώνη ασφαλείας ή κράνος, και με ένα τεχνικά ελεγμένο όχημα. Όσον αφορά στο κεφάλαιο «Παιδιά στο αυτοκίνητο», οφείλουμε να είμαστε πάντα τυπικοί, τόσο σε μακρινές όσο και σε κοντινές διαδρομές. Τα πολύ μικρά παιδιά πρέπει να είναι πάντα στο ειδικό καρεκλάκι, που πρέπει να είναι σωστά τοποθετημένο και ασφαλισμένο και τα μεγάλα πάντα στο πίσω κάθισμα και με ζώνη ασφαλείας. Τα τραγικότερα δυστυχήματα με παιδιά είναι εκείνα όπου τα παιδιά βρίσκονται στην αγκαλιά κάποιου μεγάλου και είτε λειτουργούν ως αερόσακος για αυτόν ή εκσφενδονίζονται μέσα από κάποιο τζάμι του αυτοκινήτου.
Με δεδομένο την εξασφάλιση των ανωτέρω προφυλάξεων ασφαλείας, καλό είναι να φροντίσουμε για την απασχόληση των παιδιών κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, ώστε να μην χρειάζεται διαρκώς να μας αποσπούν την προσοχή, με κίνδυνο να εμπλακούμε σε ατύχημα, αλλά και να φροντίσουμε να κάνουμε τακτικές στάσεις σε ασφαλή σημεία για να ξεκουράζονται αυτά και εμείς και να μην φορτιζόμαστε αρνητικά. Για τα πολύ μικρά παιδιά, καλό είναι να έχουμε και κάποιο αντιηλιακό κουρτινάκι για να μην πάθουν κάποιο ηλιακό έγκαυμα ή ηλίαση, και ιδιαίτερα τις ζεστές μέρες να μην ξεχνάμε να τους δίνουμε άφθονα υγρά.

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΜΕ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!!!

Βασιλική Κ. Τέφα

Ώρα μηδέν για την ασυδοσία και την ατιμωρησία

Συχνά πέφτουν στην αντίληψή μας κάποιες απόψεις που μας βρίσκουν απολύτως σύμφωνους και που πιστεύουμε ότι πρέπει να γίνονται γνωστές, ώστε να μπορούν να αποτελέσουν το ιδεολογικό υπόβαθρο για σημαντικές αλλαγές που πρέπει να γίνουν για το κοινό καλό. Σ' αυτές ανήκει και το άρθρο του κ.Ιωακείμ Γρυσπολάκη, Πρύτανη του Πολυτεχνείου Κρήτης, που δημοσιεύθηκε στην «Κ» της 15-12-2009:


«Ήρθε η ώρα μηδέν για το Άσυλο

Παγκοσμίως είναι αποδεκτό, ως άγραφος νόμος, ότι το πανεπιστημιακό άσυλο αποτελεί θεσμό, ο οποίος προστατεύει τις ακαδημαϊκές ελευθερίες και συνίσταται:

α) Στο δικαίωμα των πανεπιστημιακών αρχών να διοικούν ελεύθερα και χωρίς παρεμβάσεις τα πανεπιστήμια στο πλαίσιο του Συντάγματος και της κείμενης νομοθεσίας.

β) Στο δικαίωμα των μελών του Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού να ερευνούν, να διδάσκουν και να διατυπώνουν επιστημονικές απόψεις ελεύθερα και χωρίς παρεμβάσεις.

γ) Στο δικαίωμα των φοιτητών να σπουδάζουν, να συζητούν, να αμφισβητούν και να τεκμηριώνουν τις επιστημονικές απόψεις τους ελεύθερα και χωρίς παρεμβάσεις.

δ) Στην υποχρέωση όλων των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας να διασφαλίζουν και να διαφυλάττουν ως κόριν οφθαλμού τις ακαδημαϊκές αξίες και την αδιάλειπτη λειτουργία του πανεπιστημίου και να προστατεύουν τη δημόσια περιουσία, η οποία ανήκει σε αυτό.

Εάν εξωτερικοί ή εσωτερικοί παράγοντες εμποδίζουν την άσκηση των δικαιωμάτων αυτών, τότε καταπατούν κατάφωρα τις ακαδημαϊκές ελευθερίες και ακυρώνουν την έννοια του πανεπιστημίου, δεδομένου ότι η έννοια του πανεπιστημίου είναι συνυφασμένη με την ανεμπόδιστη και διαρκή ερευνητική και διδακτική διαδικασία.

Τις ακαδημαϊκές ελευθερίες και το ακαδημαϊκό άσυλο καταπατούν και εκείνοι, οι οποίοι παρεμποδίζουν τους φοιτητές στην άσκηση του δικαιώματός τους να σπουδάζουν, τους καθηγητές στην άσκηση του δικαιώματός τους να διδάσκουν και να ερευνούν και τις πρυτανικές αρχές στην άσκηση του δικαιώματός τους να διοικούν τα πανεπιστήμια, βάσει των νόμων που θεσπίζει η Βουλή των Ελλήνων.

Το ακόλουθο ερώτημα ζητά επειγόντως απάντηση: Γιατί μόνον στους χώρους των πανεπιστημίων θα πρέπει διά νόμου να προστατεύεται η ελεύθερη διακίνηση ιδεών; Μήπως αυτό σημαίνει ότι στην υπόλοιπη ελληνική επικράτεια μπορεί να παρεμποδίζεται η ελεύθερη έκφραση των απόψεων, δηλαδή μπορεί να καταστρατηγείται η αρχή της Δημοκρατίας;

Ερωτώ επιμόνως, αφού η πράξη αποδεικνύει ότι η παρεμπόδιση της ελεύθερης διακίνησης ιδεών κυρίως στους πανεπιστημιακούς χώρους συμβαίνει τα πολλά τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Στους πανεπιστημιακούς χώρους, όπου φιμώνεται η έκφραση της γνώμης από τους κουκουλοφόρους και τους καταληψίες που ακυρώνουν την έννοια του Πανεπιστημίου και απαγορεύουν τη διδασκαλία, την έρευνα και την ανάπτυξη. Στους πανεπιστημιακούς χώρους, όπου απαγορεύεται στις Συγκλήτους να συνεδριάζουν, όταν οι αναμενόμενες αποφάσεις είναι αντίθετες με τις απόψεις των μειοψηφιών.

Στους πανεπιστημιακούς χώρους, όπου προπηλακίζονται οι διδάσκοντες, εκφοβίζονται οι καθηγητές από τα αντικοινωνικά στοιχεία και που αποτελεί «δημοκρατική κατάκτηση» η αρπαγή και καταστροφή της δημόσιας περιουσίας.

Σε αυτό το σημείο υπενθυμίζω ότι ο νόμος επιβάλλει στους εισαγγελείς να διατάσσουν αυτεπαγγέλτως την παρέμβαση της αστυνομικής δύναμης στους πανεπιστημιακούς χώρους, όταν διαπιστώνονται παραβατικές πράξεις, από τις οποίες κινδυνεύει η δημόσια περιουσία και η ανθρώπινη ζωή.

Πόσο μάλλον επιβάλλει στους εισαγγελείς να διατάσσουν την παρέμβαση της δημόσιας δύναμης στους πανεπιστημιακούς χώρους, όταν οι ίδιες οι αρχές απαιτούν την παρέμβασή τους διότι επιτελούνται εγκληματικές πράξεις. Πώς θα ονομάσουμε τις πράξεις αυτών των εισαγγελέων, οι οποίοι αγνοούν τις εκκλήσεις των πανεπιστημιακών αρχών; Μήπως οι πράξεις τους αποτελούν παράβαση καθήκοντος, αφού θέτουν σε κίνδυνο με την απραξία τους τη δημόσια περιουσία και την ανθρώπινη ζωή;

Τέλος, αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο το θέμα της συνδιοίκησης των πανεπιστημίων από καθηγητές και φοιτητές, όπως αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο η δυνατότητα των φοιτητών να μην περνούν επιτυχώς τα μαθήματα, να μην παρακολουθούν τις παραδόσεις των διδασκόντων και να παραμένουν φοιτητές για όσα χρόνια θέλουν.

Αφού όλα αυτά συμβαίνουν διά νόμου, γιατί να μην αποτελούν καθημερινή πρακτική οι καταλήψεις, οι καταστροφές της δημόσιας περιουσίας, ο προπηλακισμός των καθηγητών και η κατασπατάληση του δημόσιου πλούτου, που έχει ως αποτέλεσμα τη διάλυση του Ελληνικού Πανεπιστημίου και την κατώτερη του αναμενομένου απόδοσή του στην κοινωνία;

Πότε θα λογοδοτήσουν αυτοί που εκμαυλίζουν τις συνειδήσεις των νέων μας, διδάσκοντάς τους ότι ο μεγαλύτερος εχθρός του πανεπιστημίου είναι οι βιομηχανίες, οι επιχειρήσεις και ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας και ότι ο μόνος εργοδότης των αποφοίτων θα πρέπει να είναι το Κράτος;

Η ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ έχει έλθει προ πολλού. Ας αρθούμε όλοι στο ύψος των περιστάσεων και ας υποδείξουμε τους εγκληματούντες ενάντια στη νεολαία μας.»

Γιατί στηρίζουμε το gamato

Δεν θα δώσουμε προσωπικούς λόγους και επιχειρήματα για τη στήριξή μας. Η κραυγή μιας 29χρονης που έστειλε επιστολή στο -επίσης βαλλόμενο από πολλά πυρά- troktiko πιστεύουμε πως είναι αρκετή:

«Είμαι κι εγώ μία από την γενιά των 700 ευρώ... Ποτέ πριν και για κανένα λόγο δεν σκέφτηκα να κάνω ανάρτηση, παρόλο που 30 τουλάχιστον φορές τη μέρα ανοιγοκλείνω το "troktiko" και για σχεδόν όλα έχω κάτι να πω...

Με 220 ευρώ ενοίκιο... 70 κοινόχρηστα... 200 σούπερ μάρκετ... 100 βενζίνες... 60 κατά μέσο όρο το μήνα ΔΕΗ... 20 για τηλέφωνα και ιντερνέτ και χίλια δυο άλλα έξοδα που μπορεί να προκύψουν... νομίζει κανένας ότι... έχω την πολυτέλεια... να πληρώνω για να αγοράζω cd’s... να νοικιάζω dvd’s και να πηγαίνω κινηματογράφο;;;

Kι όμως κάτι πρέπει να κάνω μέσα στο σπίτι που κάθομαι, μιας και η προοπτική να βγω έξω δεν υπάρχει... και δεν υπάρχει επειδή τα οικονομικά μου δεν το επιτρέπουν... και τώρα που κατάφεραν να κλείσουν μέσα και τους «εγκληματίες» του gamato.info... πείτε μου... τι να κάνω τις ώρες που θα πρέπει να κλείνομαι στο σπίτι;;; Nα σκέπτομαι τις μέρες χωρίς προοπτική που έρχονται ή την οικογένεια που δεν μπορώ να κάνω, επειδή δεν θα μπορέσω να τα βγάλω πέρα;;;

Έλεος κύριοι... δεν τα φάγαμε μαζί τα λεφτά της Ελλάδας, μη μας ζητάτε λοιπόν όλοι να συμβάλουμε για να βγούμε από την κρίση. Είμαι 29 χρονών και μια ζωή με θυμάμαι να ακούω για μια λιτότητα. Οι γονείς μου μού ζήτησαν να σπουδάσω... και σπούδασα (οικονομικά σπούδασα για να καταλάβω τι είναι ο πληθωρισμός... η λιτότητα...) πτυχίο... μεταπτυχιακά... κι όμως έφτασα να κάθομαι μέσα σε ένα σπίτι από τις 7 που γυρίζω ως τις 7 που ξαναφεύγω για δουλειά... να προσποιούμαι πως περνώ τέλεια και να σκέπτομαι ακόμα και το ένα ποτό που θα πρέπει να πιω όταν θα βγω... τουλάχιστον με το gamato και τις ταινίες ξεχνιόμασταν και πέρναγε η ώρα κάπως... τώρα;;;

Συγχαρητήρια!!!!!

Συγχαρητήρια στη δικαιοσύνη και την Ελληνική Αστυνομία που κατάφεραν κάτι τοοοοοσο σημαντικό!!!

Ευτυχώς που κλείσανε μέσα τους διαχειριστές του site και έμειναν να κάνουν τη ζωή τους οι «Ρουσόπουλοι»... οι Βατοπεδινοί... οι εμπλεκόμενοι με τη Siemens... εκείνοι που εκμεταλλεύονται τους «μαύρους» που πουλάνε cd’s και dvd’s... οι άλλοι που έφεραν το χρηματιστήριο και τόσους Έλληνες σε μαύρα χάλια... αυτοί που υποβάθμισαν τον πολιτισμό και την αξία της χώρας μας...

Ο κόσμος μ'αυτά και μ'αυτά θα ξεσηκωθεί... δεν αντέχεται τόση πίεση...»

Τα χρέη και η αδικία πνίγουν τον Έλληνα

Κάποτε υπήρχε η καταπίεση των μεγαλογαιοκτημόνων. Ο ελληνικός λαός σήκωσε το ανάστημά του κι έδωσε και τη ζωή του ακόμα για να γίνει σεβαστός ο κόπος του και η αξιοπρέπειά του, και το δικαίωμά του στην ιδιοκτησία.

Αργότερα υπήρχε η εκμετάλλευση των βιομηχάνων. Το εργατικό κίνημα γεννήθηκε, αγωνίστηκε με την πρωτόγνωρη τότε απεργία, την απεργία πείνας, τα συλλαλητήρια και κέρδισε ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και δίκαιη αμοιβή για την εργασία του.

Τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πρωτοφανές φαινόμενο. Μια ολόκληρη χώρα βρίσκεται έρμαιο στα χέρια των διεθνών τραπεζιτικών οργανισμών και των πολυεθνικών, με την απόλυτη συνενοχή και την πλήρη διευκόλυνση των πιο διεφθαρμένων πολιτικών που αυτός ο τόπος έχει γνωρίσει.

Και ο πιο απλός άνθρωπος που παρακολουθεί την επικαιρότητα μπορεί να καταλάβει πότε και πώς ξεκίνησαν όλα. Πώς εξελίχθηκαν και πώς εξαπλώθηκε και γιγαντώθηκε η διαφθορά των πολιτικών και των κοινωνικών λειτουργών και η κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος.

Στην αρχή ήταν τα πακέτα ενίσχυσης. Που τα μοιράστηκαν οι εργολάβοι και οι πολιτικοί που διευκόλυναν τις αναθέσεις. Μετά ήρθαν άλλα πακέτα και στην προηγούμενη διαδικασία προστέθηκαν και οι υπερχρεώσεις, πάλι με τις ευλογίες πολιτικών και κοινωνικών λειτουργών.

Στην πορεία οι εργολάβοι και οι μεγαλοεπιχειρηματίες αποφάσισαν να κρατήσουν όλο το χρήμα και με τη βοήθεια των συνεργατών τους πια (των πολιτικών και των διεφθαρμένων κοινωνικών λειτουργών) σταμάτησαν να πληρώνουν τους φόρους και τις ασφαλιστικές τους εισφορές.

Για να μην κινδυνεύουν να τιμωρηθούν για όλα αυτά, οι πολιτικοί φρόντισαν να θεσπίσουν και τους αντίστοιχους νόμους με τους οποίους να παραγράφονται ή ακόμα και να χαρίζονται όλες αυτές οι εισφορές.

Και για να υπάρχει αρκετό χρήμα για άντληση ψήφισαν κι άλλους νόμους ώστε το ίδιο το κράτος να μη χρειάζεται να καταβάλλει εισφορές στα ταμεία.

Επιπροσθέτως, παρατηρώντας ότι τα ταμεία είχαν μεγάλο χρηματικό απόθεμα (για τους ασφαλισμένους, αλλά ποιος δίνει σημασία;)φρόντισαν να το «επενδύσουν» ούτως ώστε να κερδίσουν κι άλλα χρήματα από τις μίζες που θα έπαιρναν από αυτούς που θα εκμεταλλεύονταν τα χρήματα των ασφαλισμένων. Δεν είναι τυχαίο που οι επενδύσεις τους ήταν καταστροφικές για τα ταμεία. Αυτός ήταν ο σκοπός εξαρχής.

Η επίσημη Ευρώπη μόλις τότε άρχιζε να μας υποψιάζεται, αφού οι πολιτικοί φρόντιζαν πια να τους στέλνουν πλασματικά στοιχεία για την οικονομία μας. Γιατί η ανεπίσημη Ευρώπη αλλά και άλλες ισχυρές οικονομίες ήδη ήξεραν και φρόντιζαν να εκμεταλλευτούν την κατάσταση προς όφελός τους.

Οι τραπεζιτικοί οργανισμοί μάς έδιναν δάνεια με υπέρογκους τόκους, κλείνοντας συμφωνίες ακόμη και με τον πρωθυπουργό της χώρας. Οι κατασκευαστικοί κολοσσοί έπαιρναν τα μεγάλα δημόσια έργα, χρυσώνοντας όχι μόνο την κυβέρνηση αλλά και την αντιπολίτευση. Οι διεθνείς βιομηχανίες εισχώρησαν στην ελληνική αγορά και καταβάλλοντας αδρό αντίτιμο στους σουπερμαρκετάδες υπερπροβλήθηκαν και εκτόπισαν τα ελληνικά προϊόντα από το ράφι, οδηγώντας σταδιακά στη μείωση της ζήτησής τους από τον καταναλωτή, με συνέπεια τη συρρίκνωση των πωλήσεων τους και το κλείσιμο των ελληνικών βιομηχανιών που τα παρήγαν.

Οι πολυεθνικές τρύπωσαν στη χώρα με τη μορφή υπεραγορών και πολυκαταστημάτων και έβγαλαν εκτός συναγωνισμού το ντόπιο εμπόριο. Γι’ αυτό, όμως, φταίμε κι εμείς επειδή προτιμήσαμε να αγοράζουμε τα διεθνή και επώνυμα προϊόντα, ασχέτως της πραγματικής προέλευσης κατασκευής τους (Κίνα, Ινδία και άλλες χώρες αισχρής εκμετάλλευσης των εργατών), αντί για τα ασυγκρίτως ποιοτικότερα και εκλεκτότερα ελληνικά προϊόντα, που έδιναν δουλειά στα ελληνικά χέρια και ψωμί στην ελληνική οικογένεια.

Κι ενώ συνέβαιναν όλα αυτά οι διεφθαρμένοι εργολάβοι, πολιτικοί και κοινωνικοί λειτουργοί μας εφεύρισκαν τρόπους για να κρύψουν τις μίζες και τα κλεμμένα. Τα έκαναν βίλες με πισίνες που δήλωσαν σε offshore εταιρίες, τα έκαναν καταθέσεις στην Ελβετία, τα έκρυψαν σε δήθεν κοινωφελή ιδρύματα και οργανισμούς. Όσα τουλάχιστον δεν κατασπατάλησαν στην πολυτέλεια και τον διεφθαρμένο τρόπο ζωής τους.

Και τώρα που μας υπερχρέωσαν, μας κατάκλεψαν, μας ξεπούλησαν και αποκαλύφθηκαν καταργούν τα δικαιώματά μας και μας κλέβουν την λιγοστή περιουσία που οι γονείς μας μόχθησαν για να φτιάξουν και το λειψό εισόδημα που μετά βίας κερδίζουμε. Και δεν ντρέπονται να φτιάχνουν λογαριασμούς και να ζητάνε (από ποιον; από τον φτωχό που δεν έχει ή από τον κοιλαρά που δε δίνει δεκάρα;) ενίσχυση για την οικονομία. Λες και δεν ξέρουμε πια πού θα καταλήξουν και αυτά και όσα άλλα χρήματα μας αφαιμάξουν. Στις απύθμενες τσέπες τους και τις χοντροκοιλάρες τους.

Πόση ντροπή νιώθω που μοιράζομαι την ίδια εθνικότητα με αυτούς τους Έλληνες. Πόση απελπισία που τα παιδιά μου δεν έχουν πια ούτε την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, τουλάχιστον μέσα στη χώρα τους. Πόση αδικία που η κοινωνία μου δεν είναι ίσων ευκαιριών και που το «μέσο» ζει και βασιλεύει.

Τα έσοδα μειώνονται. Τα χρέη αυξάνονται. Όλοι οι Έλληνες νιώθουμε τον βρόχο να σφίγγει γύρω από το λαιμό μας. Μας πνίγουν τα χρέη, αυτό όμως θα μπορούσαμε να το δεχτούμε, αν ήταν δική μας ευθύνη. Όμως δεν είναι κι έτσι ο βρόχος είναι ακόμα πιο πνιγηρός. Και βλέποντας τα ανωτέρω καθάρματα να εξακολουθούν να χαίρουν όλων των προνομίων τους, αναρωτιέμαι πόσο ακόμα θα αντέχουμε να το ανεχόμαστε και να μην υπακούμε στη φωνή των παππούδων μας που μας προτρέπουν να τους τιμωρήσουμε. Με κρέμασμα. Στο Σύνταγμα.

Βασιλική Κ. Τέφα

Υποσημείωση: Το «κρέμασμα στο Σύνταγμα» είναι η γνωστή φράση των παππούδων μας και χρησιμοποιείται ως υπερβολή. Η τιμωρία πάλι δεν είναι υπερβολή, αλλά επιτακτική ανάγκη!