«Καπνίστε ή πληρώστε!»

Τα κρατικά μέσα ενημέρωσης της Κίνας αναφέρουν ότι οι αρχές της πόλης Γκονγκάν στην επαρχία Χουμπέι δήλωσαν στους διοικητικούς υπαλλήλους ότι πρέπει να καπνίζουν περίπου 230 χιλ. πακέτα ντόπια τσιγάρα ετησίως, αλλιώς θα τους επιβληθεί πρόστιμο.

Σύμφωνα με την Global Times, οι αρχές της πόλης έδωσαν εντολή στο προσωπικό τους να καπνίζει κάθε χρόνο 230 χιλ. πακέτα τσιγάρα που παράγονται στη Γκονγκάν. Όσα τμήματα αποτύχουν να εκπληρώσουν το στόχο, θα πληρώνουν πρόστιμο.

«Ο κανονισμός θα δώσει μεγάλη ώθηση στην τοπική οικονομία μέσω των καπνικών φόρων» είπε ο Τσεν Νιάντσου, μέλος της εποπτικής ομάδας της αγοράς καπνού, σύμφωνα με την εφημερίδα.

Αυτό το μέτρο μπορεί επίσης να αποτελεί σχέδιο ενίσχυσης των τοπικών παραγωγών, όπως η Huanghelou, που δέχεται μεγάλη πίεση από ανταγωνιστικές φίρμες της γειτονικής επαρχίας Χουνάν.

Υπάρχουν 350 εκατομμύρια καπνιστές στην Κίνα και ένα εκατομμύριο εξ αυτών πεθαίνουν κάθε χρόνο από ασθένειες που συνδέονται με το κάπνισμα.

……………………………………………………………………………………………..

Είπατε τίποτα;;;
……………………………………………………………………………………………..

Μετάφραση της Βασιλικής Κ. Τέφα από: http://www.theaustralian.news.com.au/story/0,25197,25426687-12377,00.html

Γλυκό καλοκαιράκι

Και καθώς οι μέρες περνάνε φαίνεται πως ο χρόνος όλο και επιβραδύνεται. Στην αρχή επικρατούσε μια απίστευτη φρενίτιδα. Υπήρχαν κινήσεις που έπρεπε να γίνουν, υποχρεώσεις που έπρεπε να διεκπεραιωθούν, σχέδια να καταστρωθούν. Σιγά σιγά, και καθώς όλα καταλαγιάζουν, η ανησυχία αν όλα έχουν γίνει όπως έπρεπε, αν τα πράγματα έχουν πάρει το δρόμο τους, αν κάτι λείπει ή έχει γίνει λάθος, δίνει τη θέση της σε ένα γλυκό μούδιασμα, μια καλοδεχούμενη τεμπελιά, μια εσωτερική χαλάρωση και γαλήνη.

Είναι καλοκαίρι. Μετά από έναν απαιτητικό χειμώνα. Ένα χειμώνα που ροκάνισε τα αποθέματα πνευματικής, σωματικής και ψυχικής ενέργειάς μας, και που για μερικούς τέλειωσε λίγο πιο απότομα από ότι περιμέναμε, αφήνοντας άλλους με μια μικρή απογοήτευση για όσα δεν εκπληρώθηκαν ή έμειναν μισά και άλλους με μια αναπάντεχη αίσθηση θριάμβου για όλα όσα ποτέ δεν περιμέναμε να πραγματοποιηθούν, κι όμως έγιναν.

Πολλές οι προσδοκίες για τον επόμενο χειμώνα, μεγάλη η αγωνία. Ξέρω, γιατί έχω μιλήσει με αρκετούς από εσάς, που ξέρετε πολύ καλά ποιοι είστε, ότι παρόλο που τα όνειρα, τα σχέδια και οι επιδιώξεις μας διαφέρουν αρκετά, οι περισσότεροι είμαστε στην ίδια μοίρα. Όλοι μοιραζόμαστε την ίδια αίθουσα αναμονής. Όλοι περιμένουμε αυτό το κάτι, που δεν ξέρουμε ακριβώς ή ίσως και κατά προσέγγιση ποιο θα είναι, να έρθει στο τέλος του χρόνου αναμονής. Κι εγώ μαζί με σας περιμένω ήσυχα ήσυχα στη θέση μου. Με μεγάλη ανησυχία και ανυπομονησία. Άλλοτε καθησυχάζοντας τον εαυτό μου πως αυτή η μακρά περίοδος απραξίας είναι αναγκαία και αναπόφευκτη κι άλλοτε νιώθοντας πως πάει χαμένος ο χρόνος μου και πως κάτι θα έπρεπε να κάνω.

Και σιγά σιγά το μυαλό και το σώμα μου συνηθίζουν σ’ αυτή τη γλυκιά ραστώνη. Βοηθάει και η αποχαυνωτική καλοκαιρινή ζέστη. Η χαλαρή διάθεση των φίλων και γνωστών. Οι σύντομες επισκέψεις σε κοντινές παραλίες για τη δροσιστική επαφή με τη μητέρα θάλασσα. Και η υπόσχεση των καλοκαιρινών διακοπών που όλο και πλησιάζουν. Ο χειμώνας έχει ήδη ξεθωριάσει. Λέω να χαρώ το καλοκαιράκι χωρίς τύψεις και χωρίς ενοχές. Κι ο επόμενος χειμώνας μπορεί να περιμένει…

Συμβουλές για μια χαρούμενη ζωή

♦ Κοίτα τις πεταλούδες και τα πουλιά.
♦ Να αισθάνεσαι ευγνώμων για την καλή σου υγεία.
♦ Μη διακόπτεις τους άλλους.
♦ Πάρε ένα υπνάκο το απόγευμα της Κυριακής.
♦ Μη στερείς από κανένα την ελπίδα.
♦ Να είσαι ευγνώμων για κάθε σου γεύμα.
♦ Ποτέ μη φοβάσαι να πεις «Συγγνώμη».
♦ Να βελτιώνεις την απόδοσή σου βελτιώνοντας τη συμπεριφορά σου.
♦ Χαιρέτα τα παιδιά στο σχολικό.
♦ Να αφήνεις τα πάντα λίγο καλύτερα από ότι τα βρήκες.
♦ Να αφήνεις το κάθισμα της τουαλέτας κατεβασμένο.
♦ Βρες λίγο χρόνο για να μυρίσεις τα τριαντάφυλλα.
♦ Μην γίνεσαι ενοχλητικός.
♦ Να είσαι απλός.
♦ Απόλαυσε την καλή παρέα.
♦ Κράτα τις υποσχέσεις σου.
♦ Άκου τα παιδιά σου.
♦ Να είσαι πιο καλός από όσο χρειάζεται.
♦ Φόρα τα πιο απίθανα εσώρουχα όταν πας σε μια συνέντευξη ή για δουλειά.
♦ Δώσε ιδιαίτερη φροντίδα σε αυτούς που αγαπάς.
♦ Κάνε καλές πράξεις χωρίς να μαθαίνει κανείς ότι τις έκανες εσύ.
♦ Κρίνε την επιτυχία σου από το βαθμό που απολαμβάνεις την ψυχική και σωματική σου ευεξία.
♦ Να είσαι καλός όταν χάνεις.
♦ Να είσαι καλύτερος όταν κερδίζεις.
♦ Να είσαι ρομαντικός.
♦ Να ζεις με τέτοιο τρόπο ώστε όταν τα παιδιά σου σκέφτονται τη δικαιοσύνη, τη φροντίδα και την ηθική ακεραιότητα να σκέφτονται εσένα.
♦ Να μην ξεχνάς τα γενέθλια των άλλων.
♦ Τραγούδα στο μπάνιο.
♦ Μη δέχεσαι να κουτσομπολεύεις.
♦ Μην περιμένεις να σου φέρουν τα χρήματα την ευτυχία.
♦ Να λες συχνά «Ευχαριστώ».
♦ Να προσέχεις την υπόληψή σου: είναι το μεγαλύτερο προσόν σου.
♦ Να εκπαιδεύσεις το σκύλο σου.
♦ Αν έχεις θλίψη, να μην τη δείχνεις στη χαρά των άλλων.
♦ Να μην αφήνεις την ευκαιρία που σου δίνεται να χαρείς για αργότερα.
♦ Να σφυρίζεις.
♦ Να τηλεφωνείς στη μητέρα σου.
♦ Να κάνεις περισσότερα από όσα περιμένουν οι άλλοι από εσένα.
♦ Να θυμάσαι όλα αυτά με τα οποία σε έχει ευλογήσει ο Θεός – κάθε μέρα.
♦ Απόλαυσε μια ανατολή ή ένα ηλιοβασίλεμα.

Μετάφραση από: http://www.journeyofhearts.org/kirstimd/happy.htm

"Ένα στα 4 παιδιά κινδυνεύει όταν κολυμπάει"

Η επιπολαιότητα και οι αβλεψίες των μεγάλων, η άγνοια μικρών και μεγάλων, η αυτοπεποίθηση και τα ψέματα των παιδιών προκειμένου να παίξουν στη θάλασσα ή στην πισίνα, οδηγούν σε τραγωδίες, όπως πρόσφατα στη Λάρισα.
Τα περισσότερα Ελληνόπουλα λένε ότι γνωρίζουν να κολυμπούν στη θάλασσα και σε πισίνα, όμως στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο. Μελέτη...
του Κέντρου Ερευνας και Πρόληψης Ατυχημάτων σε παιδιά και νέους (ΚΕΠΠΑ), δείχνει ότι:

* Το 80% των παιδιών 4-6 ετών και το 98% μεγαλύτερων ηλικιών αναφέρουν ότι γνωρίζουν να κολυμπούν, αλλά 1 στα 4 ή 5 από αυτά παραδέχτηκαν ότι κινδύνευσαν ενώ κολυμπούσαν.

* Περισσότερα από το 50% ηλικίας μικρότερης των 7 ετών διδάχτηκαν κολύμβηση από τους γονείς τους, μόνο το 10% από δάσκαλο κολύμβησης, ενώ 12% είπαν ότι έμαθαν μόνα τους και 6% από τα αδέλφια τους!

Στο κολυμβητήριο

* Μόνο το 7% των παιδιών ηλικίας 4-6 ετών πηγαίνει τακτικά στο κολυμβητήριο, ποσοστό που αυξάνεται στο 15% στα παιδιά του δημοτικού.

* Ενα στα 5 παιδιά κάτω των 7 ετών κολυμπούν μόνα τους ή με τα αδέλφια τους. Τα μισά παιδιά του Δημοτικού κολυμπούν μόνα τους ή με φίλους χωρίς επαρκή επιτήρηση, από ενηλίκους.

* Τα περισσότερα αγνοούν τους κανόνες ασφαλείας. Π.χ.: σπεύδουν να πιάσουν την μπάλα όταν ο αέρας την παρασύρει στα βαθιά.

* Ενα στα 5 πιστεύει ότι μπορεί να φάει ένα σάντουιτς πριν το μπάνιο.

* 40% δεν συνειδητοποιούν τον κίνδυνο και μπαίνουν στη θάλασσα μετά το φαγητό ή κουρασμένα.

* Επίσης υπερεκτιμούν τις δυνατότητές τους. Ετσι, 2 στα 10 δηλώνουν ότι προσπάθησαν να μάθουν τα ίδια τον φίλο τους να κολυμπά.

* Μόνο το 4% ηλικίας κάτω των 7 ετών γνωρίζει να κολυμπά σε πισίνα, ενώ για το κολύμπι αυτό απαιτείται επόπτευση των μεγάλων.

* Το 16% αγνοούν τους κανόνες ασφαλείας και θα έμπαιναν στην πισίνα χωρίς την παρουσία ενηλίκου.

* Ενα στα 4 αναφέρουν ότι θα επιχειρούσαν βουτιές σε ρηχή πισίνα, γεγονός που υποδηλώνει άγνοια του κινδύνου, να υποστούν σοβαρότατους τραυματισμούς στο κεφάλι.

* Ενα στα 2 παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας δεν γνωρίζουν τους κανόνες πλεύσης στην πισίνα, ούτε και πώς να αντιδράσουν εάν κάποιος που κολυμπά κοντά τους βρεθεί σε κίνδυνο. Ενα στα τέσσερα παιδιά άνω των 12 ετών θα έπεφταν στην πισίνα να σώσουν κάποιον που κινδυνεύει αψηφώντας τον κίνδυνο για τον εαυτό τους.

* Δυό στα 3 παιδιά 7 - 11 ετών γνωρίζουν πώς να καλέσουν ιατρική βοήθεια και 1 στα 10 από τα μεγαλύτερα, φαίνεται να το αγνοούν.

πηγή Ελευθεροτυπία

www.gonia.gr

Διαδίκτυο το μεγαλείο σου

Βασιλική Κ. Τέφα, 4 Ιουλ. 2009

Μετά από αρκετές ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου, περνώντας από ιστοσελίδα σε φόρουμ κι από φόρουμ σε μπλογκ, έχω μείνει για μια φορά ακόμα έκπληκτη με τη συνειδητοποίηση της απέραντης πολυποικιλότητας των χρηστών του διαδικτύου.

Βρίσκω πραγματικά ανακουφιστικό το ότι, πέραν των ΜΚΟ, υπάρχουν πάρα πολλά άτομα που, ανήσυχα και προβληματισμένα με την κοινωνική ανισότητα και αδικία, μπορούν και εκφράζουν τη γνώμη τους και είναι πολύ απλό με ένα κλικ να έχουμε πρόσβαση στις ιδέες και τις προτάσεις τους.

Υπάρχουν επίσης πολλά φόρουμ, όπου άνθρωποι με κοινές αντιλήψεις και πιστεύω μπορούν να ανταλλάξουν απόψεις, να λύσουν τις απορίες και τα προβλήματά τους, ακόμα και να πουν τον πόνο τους και να ξέρουν ότι θα ακούσουν (ή μάλλον θα διαβάσουν) δυο λόγια παρηγοριάς. Ακόμα κι αν τα δύο μέλη του φόρουμ χωρίζουν ολόκληροι ωκεανοί.

Αυτό είναι άλλο ένα συναρπαστικό χαρακτηριστικό του διαδικτύου. Αρκεί μια κοινή γλώσσα – τα αγγλικά συνήθως – για να επικοινωνήσεις με οποιονδήποτε, σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, και να ανακαλύψεις ότι τελικά μπορεί να έχεις πολύ περισσότερα κοινά με μια γυναίκα που ζει σε ένα μέρος του κόσμου που πρώτη φορά μπορεί να μαθαίνεις ότι υπάρχει παρά με τη γειτόνισσά σου που την ξέρεις μια ζωή.

Στο διαδίκτυο, βέβαια μπορεί να δεις και άλλα πράγματα. Την έκφραση ακραίων και ρατσιστικών πεποιθήσεων, τη διάδοση συκοφαντικών και παραπλανητικών πληροφοριών και την προσπάθεια εκμετάλλευσης των μοναχικών χρηστών που διψάνε για λίγη επικοινωνία, καμιά φορά οποιασδήποτε μορφής.

Άνθρωποι όλων των χωρών, όλων των φυλών, όλων των αντιλήψεων πληκτρολογούν καθημερινά τις σκέψεις τους και, μέσα από διαδικτυακές συνδέσεις, τις διασκορπίζουν σε όλο τον πλανήτη. Ασχέτως της κακής επιρροής των δόλιων και πονηρών, που ούτως ή άλλως δηλητηρίαζαν και την πραγματική μας ζωή προ διαδικτύου, νομίζω ότι όλο αυτό είναι για καλό. Είναι καλό οι σκέψεις των ανθρώπων να μη μένουν στα κεφάλια τους αλλά να διαδίδονται.

Βέβαια, εγώ ανήκω σε εκείνους που πιστεύουμε ότι το καλό υπάρχει κατά βάθος σε όλους τους ανθρώπους. Και οι καλές σκέψεις θα αλλάξουν τον τρόπο που σκέφτονται και οι άλλοι, οι αποπροσανατολισμένοι από την αγάπη και την καλοσύνη. Και λέω να τελειώσω με τη δική μου ιδέα για σήμερα και για πάντα: όπου κι αν είστε, όποιοι κι αν είστε ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ.

Σκέψεις πάνω στον υπερκαταναλωτισμό

Βασιλική Κ. Τέφα, 2 Ιουλ. 2009

Αναζητώντας πληροφορίες στο διαδίκτυο για την εξέλιξη της υπόθεσης του Ιάσονα Αθανασιάδη Fowden, διάβασα, με θαυμασμό και δέος, μια συνέντευξή του στο http://athinakisdimitris.wordpress.com/.

Μου έκανε εντύπωση που ένας τόσο νέος άνθρωπος έχει τόσο ουσιαστικές εμπειρίες και δραστηριότητες στη ζωή του, αλλά εξίσου μεγάλη εντύπωση μου έκανε και η περιγραφή του για την «αμερικανοποιημένη νέα γενιά» των ανατολικών λαών, που ζει ταξιδεύοντας και καταναλώνοντας, αποστασιοποιημένη από τα προβλήματα του φτωχού λαού .

Θυμήθηκα το βιντεάκι που μου έστειλε η φίλη μου η Σωσάννα, που έδειχνε φτωχές οικογένειες και ορφανά από περιοχές της Ανατολής να πανηγυρίζουν για τα αποφάγια των τοπικών ταχυφαγείων που κάποιος συμπολίτης τους περισυνέλεξε και τους προμήθευσε.

Ντράπηκα που ανήκω κι εγώ στη Δύση και στα υπερκαταναλωτικά πλήθη που γεμίζουν ασφυκτικά τα ντουλάπια και τα ψυγεία τους με καταναλωτικά αγαθά που ούτε καν προλαβαίνουν να καταναλώσουν και πολλά από αυτά καταλήγουν στα σκουπίδια χωρίς να έχουν χρησιμοποιηθεί.

Πεταμένα αγαθά, πεταμένα λεφτά, άδικη σπατάλη φυσικών πόρων και τεράστιος όγκος σκουπιδιών που κοντεύουν να πνίξουν τον πολύπαθο πλανήτη μας. Η υπερκατανάλωση έχει λάβει διαστάσεις επιδημίας – πες μας κάτι καινούριο, θα σκέφτεστε – πολύ χειρότερης από τη γρίπη νέου τύπου που μας ανησυχεί τον τελευταίο καιρό.

Για μένα, το βαθύτερο κακό που έχει επιφέρει ο υπερκαταναλωτισμός στο σύγχρονο άνθρωπο είναι η συναισθηματική του νέκρωση. Ως γνωστόν, ο άνθρωπος υπερκαταναλώνει για να καλύψει τα συναισθηματικά του κενά. Αυτό όμως θα μπορούσε να το επιτύχει και με άλλους τρόπους.

Θα μπορούσε να προσπαθήσει να επικοινωνήσει με τους συνανθρώπους του, να συμμετάσχει σε μια ομάδα κοινωνικής ευαισθητοποίησης, να προσφέρει τη συνδρομή του σε ανθρώπους λιγότερο ευνοημένους ή ακόμα και να ασχοληθεί με την προσωπική του αυτοβελτίωση.

Επειδή όμως είναι πολύ πιο απλό και εύκολο, αλλά και υποδεικνύεται από όλα τα μέσα ενημέρωσης, προτιμά να πάρει την πιστωτική του κάρτα και να γεμίσει τα κενά του με την αγορά - περιττών στην πλειονότητά τους – ποικίλων καταναλωτικών αγαθών.

Νομίζω ότι αν ο άνθρωπος κατάφερνε να λυθεί από τα δεσμά που τον δένουν με την ύλη τότε ίσως το ανθρώπινο είδος να είχε μια ελπίδα. Ίσως αν ακούγαμε όλες αυτές τις φωνές που μας καλούν στη σύνεση, τη φρόνηση, την αυτοσυγκράτηση, τον αυτοσεβασμό, αλλά και το σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον, δεν θα υπήρχε πια συναισθηματικό κενό να μας βασανίζει. Και νομίζω ότι δεν είναι ουτοπικό να πιστεύω πως θα ζούσαμε σε έναν πολύ καλύτερο κόσμο, με καλύτερες προοπτικές για το μέλλον.