Εμβολιασμός κατά της νέας γρίπης: Πρόληψη ή Πείραμα;

Στις 10 Νοεμβρίου αναμένεται να ξεκινήσουν οι εμβολιασμοί κατά της νέας γρίπης. Το Εθνικό Συμβούλιο Πανδημίας προτείνει να εμβολιαστούν, κατά προτεραιότητα, το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, όσοι πάσχουν από χρόνια νοσήματα, οι έγκυοι που διανύουν το δεύτερο και τρίτο τρίμηνο, οι υπεύθυνοι για τη φροντίδα παιδιών κάτω των έξι μηνών και οι εργαζόμενοι σε σώματα ασφαλείας και ΔΕΚΟ. Στη συνέχεια ο υγιής πληθυσμός από 15 έως 40 ετών, από 40 έως 50 ετών, από 50 έως 60, παιδιά κάτω των 15 ετών και άτομα άνω των 60 ετών. Το εμβόλιο θα γίνεται σε μία δόση για όλους, εκτός από τα παιδιά κάτω των 10 ετών και τα άτομα άνω των 60 ετών.

Εκπρόσωποι των εταιρειών Novartis και Glaxo παρουσίασαν στα μέλη του Συμβουλίου τις ανεπιθύμητες ενέργειες των εμβολίων. Σύμφωνα με την πρόεδρο του Συμβουλίου, Ελένη Γιαμαρέλλου, οι πιθανές παρενέργειες του εμβολίου είναι ήπιες και διαρκούν δύο με τρία 24ωρα. Τα συνηθέστερα προβλήματα που έχουν καταγραφεί είναι τοπικός ερεθισμός ή πόνος στο χέρι, πυρετός και πόνος σε μυς και αρθρώσεις.

Σε μια άλλη ευρωπαϊκή χώρα, ωστόσο, τη Σουηδία, η αρμόδια αρχή δεν έχει την ίδια άποψη. Η Swissmedic δεν δίνει ακόμα την άδεια για τη χορήγηση του Pandemrix σε εγκύους, παιδιά μικρότερα των 18 ετών και σε άτομα άνω των 60 ετών, λόγω ενός συστατικού που χρησιμοποιείται στην παρασκευή του εμβολίου της βρετανικής GlaxoSmithKline, για το οποίο δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία αν είναι ασφαλές για αυτές τις ιδιαίτερες ομάδες.

Στην Ελλάδα υπάρχει μεγάλη επιφυλακτικότητα ως προς την ασφάλεια του εμβολίου. Ο καθηγητής επιδημιολογίας, Άγγελος Χατζάκης, ανέφερε στα Νέα ότι περισσότεροι από έξι στους δέκα Έλληνες δηλώνουν πως δεν πρόκειται να επισκεφθούν τα κέντρα εμβολιασμού. Φαίνεται πως σημαντικό ρόλο γι’ αυτό έχει παίξει και η εξαγγελία που είχε γίνει για την υπεύθυνη δήλωση που θα έπρεπε να υπογράψουν οι πολίτες, με την οποία θα βεβαίωναν πως έχουν ενημερωθεί για τυχόν επιπλοκές που το εμβόλιο μπορεί να τους προκαλέσει.

Όλα αυτά ενώ η διεθνής κοινή γνώμη συγκλονίζεται από την είδηση της εμφάνισης δυστονίας σε υγιέστατη Αμερικανίδα αθλήτρια, μετά από τον εμβολιασμό της κατά της νέας γρίπης . Η άτυχη κοπέλα παρουσιάζει κινητικά προβλήματα, αφού δεν μπορεί να περπατήσει κανονικά, και δυσλειτουργική ομιλία, αφού μπορεί να ψιθυρίσει ή να φωνάξει, αλλά όχι και να μιλήσει. Η δυστονία είναι μια διαταραχή του νευρικού συστήματος, κατά την οποία οι εντολές που δίνει ο εγκέφαλος στο μυϊκό σύστημα για κίνηση δεν γίνονται κατανοητές, ενώ η πιθανότητα προσβολής από αυτή είναι μία στο εκατομμύριο.

Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΗ

Υπάρχει μια γυναίκα που ξυπνάει κάθε πρωί αξημέρωτα, πετάγεται μες στο άγχος από το κρεβάτι, τρέχει να προλάβει να ετοιμάσει τα παιδιά για το σχολείο και, αφού φροντίσει να φτάσουν στην ώρα τους, τρέχει να προλάβει και τη δική της δουλειά.

Μόλις σχολάσει, τρέχει αγχωμένη να μαζέψει τα παιδιά της, να τα διαβάσει, να τα πάει και να τα φέρει από φροντιστήρια, γυμναστήρια, ωδεία και άλλες δραστηριότητες και παράλληλα κάνει ψώνια, ετοιμάζει το βραδινό, το φαγητό της επόμενης μέρας, πλένει πιάτα, ρούχα, φροντίζει το σπίτι και αργά τη νύχτα πέφτει αποκαμωμένη στο κρεβάτι, ελπίζοντας ότι ο λιγοστός ύπνος θα της φτάσει για να επαναλάβει την ιεροτελεστία την επόμενη μέρα.

Αυτή τη γυναίκα δύσκολα θα τη δεις να γελά ή να χαμογελά. Είναι συνήθως συνοφρυωμένη, αρπάζεται με το παραμικρό, φωνάζει στα παιδιά της, τα βάζει με την ταμία του σουπερμάρκετ όπου ψωνίζει, παθαίνει κρίσεις βουλιμίας, απομακρύνεται από το σύντροφό της. Νιώθει ανικανοποίητη, ελλιπής και δυστυχισμένη.

Συγγνώμη, έκανα λάθος, η γυναίκα αυτή δεν είναι μία. Είναι χιλιάδες, εκατομμύρια ίσως, και μία από αυτές ίσως είσαι κι εσύ.

Ίσως πάλι και να μην είναι έτσι. Μάλλον, κι ευτυχώς. Αν όμως είναι, τότε τι γίνεται; Τι γίνεται όταν χάνεται η ισορροπία και το μέτρο κι η μικρή ζωούλα μας καταλήγει να είναι ένας ατέρμονος μαραθώνιος, μια μάταιη προσπάθεια να κόψουμε ένα νήμα που δεν υπάρχει, να κερδίσουμε ένα τρόπαιο που στο τέλος θα μας κοστίσει την ψυχική μας ακεραιότητα, ίσως και την ίδια μας τη ζωή;

Εντάξει, κάτι έχω σκεφτεί, και δεν νομίζω ότι χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να βρει την άκρη. Ωστόσο, για να μην γενικολογώ, θα το προσωποποιήσω, θα σας πω εγώ τι κάνω, όταν δεν με παρασύρει η καθημερινότητα και ξεχνάω και τον ίδιο μου τον εαυτό.

Καταρχήν σταματάω και παίρνω μια βαθιά ανάσα. Κάπως καλύτερα. Ρωτάω τον εαυτό μου γιατί είμαι στενοχωρημένη/θυμωμένη/αγχωμένη και, αν είμαι ψύχραιμη, συνήθως συνειδητοποιώ ότι οι λόγοι είναι ασήμαντοι/άσκοποι/αστείοι.

Ύστερα φέρνω στο μυαλό μου ό,τι έχει πραγματική αξία στη ζωή μου, τον άντρα μου/τα παιδιά μου/την υγεία μου. Σκέφτομαι πόσα πράγματα έχω καταφέρει και από πόσες παγίδες έχω γλιτώσει. Κάπου εδώ αρχίζω και χαμογελάω.

Κι ύστερα κάνω μια αναθεώρηση των προτεραιοτήτων μου. Εντάξει, κάποια πράγματα δεν μπορώ να τα αποφύγω ή να τα αναβάλλω. Θα αποφύγω όσα μου προσφέρουν πολύ λιγότερα από όσα μου στερούν. Θα αναβάλλω όσα μου κλέβουν το χρόνο που μπορώ να χρησιμοποιήσω για να κάνω εκείνα που κάνουν εμένα και τους αγαπημένους μου χαρούμενους.

Ε, κάπου εδώ ξαναβρίσκω την ισορροπία μου. Μπορώ να χαμογελάω. Και να γελάω. Περνάω καλύτερα και αγαπώ τη ζωή μου. Αυτό δεν είναι η ευτυχία;

Βασιλική Κ. Τέφα

ΝΑΤΑΛΙΑ ΕΣΤΕΜΙΡΟΒΑ

Στις 15 Ιουλίου 2009 μια μεγάλη αγωνίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα έφυγε από κοντά μας. Με ένα βάρβαρο θάνατο, αυτόν που πάντα πολεμούσε και προσπαθούσε να προλάβει, αλλά και να εξιχνιάσει. Ήταν η Νατάλια Εστεμίροβα.

Η Νατάλια Εστεμίροβα γεννήθηκε το 1959 στα Ουράλια από πατέρα Τσετσένο και μητέρα Ρωσίδα και ήρθε στην Τσετσενία στα 19. Όπως έλεγε, δύο πράγματα χαράχτηκαν στη μνήμη της: τα ψέματα και τα άδεια ράφια, η φτώχια και η σκληρότητα του σταλινικού καθεστώτος.

Διχασμένη από κούνια ανάμεσα στη Ρωσία και την Τσετσενία έβλεπε σαν ουδέτερος παρατηρητής την αιώνια μάχη ανάμεσα στους δύο λαούς. Ο εθνικισμός και από τις δύο πλευρές την απωθούσε και την πλήγωνε. Η στάση της απέναντι στην ανεξαρτησία άλλαξε το 1994 όταν το Κρεμλίνο επενέβη με τανκς και βόμβες. «Αυτές οι πράξεις δεν είχαν ούτε δικαιολογία ούτε λογική… Για μένα αυτή ήταν μια προσωπική τραγωδία. Ένιωθα ότι το θύμα ήταν η πατρίδα μου».

Μετά τον πόλεμο, όπου έχασε το σύζυγό της, έμεινε με τη δίχρονη κόρη της σε ένα ερειπωμένο διαμέρισμα στο Γκρόζνι, σε πολύ κακή οικονομική κατάσταση. Το μόνιμο άγχος της ήταν να υπάρχει φαγητό για να μη λιμοκτονήσει το παιδί της. Εκείνη την περίοδο δίδασκε και ταυτόχρονα προσπαθούσε να ξεσκεπάσει τα στρατόπεδα διαχωρισμού της Ρωσίας, που υποτίθεται ότι ξεχώριζαν τους πολίτες από τους επαναστάτες, αλλά στην πραγματικότητα τους βασάνιζαν.

Το 1999 ήταν σημαντικό για τη Νατάλια. Υπήρξε μάρτυρας ρίψης Ρωσικού πυραύλου σε μαιευτική κλινική και από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκε στη Μόσχα να αντιμετωπίζει δημόσια αξιωματικούς του ρωσικού στρατού, που υποστήριζαν ότι η επίθεση είχε μοναδικό στόχο τους επαναστάτες.

Η Εστεμίροβα έγινε μέλος της ΜΚΟ για τα ανθρώπινα δικαιώματα Memorial και επέστρεψε στην Τσετσενία, όπου είχε πια απαγορευτεί η είσοδος σε δημοσιογράφους και ξένους. Ανέλαβε να συγκεντρώνει στοιχεία για τις θηριωδίες του Ρωσικού στρατού. Εργάστηκε με μεγάλο ζήλο, απηυδισμένη από τη βαρβαρότητα μιας υπερδύναμης που δολοφονούσε συστηματικά άμαχο πληθυσμό, μητέρες, παιδιά και βρέφη.

Αυτό που οδήγησε όμως τη Νατάλια στο θάνατο φαίνεται πως ήταν η επιμονή της να ξεσκεπάσει τη διαφθορά του καθεστώτος που είχε επιβληθεί στην Τσετσενία, με τελευταίο εκπρόσωπο τον Καντίροφ, διορισμένο από τον Πούτιν. Ο Καντίροφ αρνείται ότι έπαιξε κάποιο ρόλο στη δολοφονία της.

Η Νατάλια είχε βραβευτεί με το βραβείο Right Livelihood, το μετάλλιο Robert Schuman και το βραβείο Anna Politkovskaya από την RAW in War. Πεθαίνοντας άφησε πίσω την έφηβη πια κόρη της.

Βασιλική Κ. Τέφα
Πηγές: The Economist print edition, Καθημερινή

Ιρανές ακτιβίστριες κερδίζουν βραβείο θάρρους

Το βραβείο Άννα Πολιτκόφσκαγια απονεμήθηκε σε μια ομάδα γυναικών που διακινδυνεύουν να φυλακιστούν, προκειμένου να συγκεντρώσουν ένα εκατομμύριο υπογραφές σε μία προσφυγή διεκδίκησης περισσότερων δικαιωμάτων για τις γυναίκες στο Ιράν.

Το βραβείο, που απονέμεται κάθε χρόνο στη μνήμη της αγωνίστριας Ρωσίδας δημοσιογράφου που δολοφονήθηκε πριν από τρία χρόνια στη Μόσχα, δόθηκε από την RAW in War, μια οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα που εστιάζει στο σταμάτημα της βίας κατά των γυναικών σε καταστάσεις πολέμου.

«Τους δώσαμε το βραβείο επειδή είναι μια εξαιρετικά γενναία και θαρραλέα γυναικεία ομάδα και πραγματικά αλλάζουν την κοινωνία στο Ιράν, κάτι πάρα πολύ δύσκολο», είπε η ιδρύτρια της οργάνωσης Μαριάνα Κατζαρόβα.

«Ζουν τη ζωή τους με θάρρος αν και αντιμετωπίζουν θανάσιμο κίνδυνο, όπως και η Άννα», πρόσθεσε η Κατζαρόβα, η Βουλγάρα που δημιούργησε το βραβείο, αφού είχε εργαστεί 15 χρόνια στη Βοσνία, το Κόσοβο και την Τσετσενία.

Η εκστρατεία One Million Signatures, που ξεκίνησε το 2006, έχει στόχο την προσφυγή στο ιρανικό κοινοβούλιο με το αίτημα να αναθεωρηθεί και να μεταρρυθμιστεί η ισχύουσα νομοθεσία, που κάνει διακρίσεις κατά των γυναικών στο Ιράν.

Η RAW in War λέει ότι κάποια μέλη της ομάδας έχουν φυλακιστεί για πράξεις κατά της εθνικής ασφάλειας του Ιράν και για διατάραξη της δημόσιας τάξης, ενώ σε άλλα μέλη έχουν δοθεί υπερβολικές ποινές φυλάκισης.

Οι ακτιβίστριες λένε ότι οι γυναίκες στο Ιράν, αν και μπορούν να ψηφίζουν, να οδηγούν και να ασκούν τα περισσότερα επαγγέλματα, υπόκεινται σε διακρίσεις που τις καθιστούν πολίτες δεύτερης κατηγορίας σε περιπτώσεις διαζυγίων, κληρονομικών, κηδεμονίας παιδιών, νομικών ζητημάτων καθώς και σε άλλους τομείς της ζωής τους.

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ
Η Λέιλα Αλικαράμι, μια Ιρανή δικηγόρος και ακτιβίστρια ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έχει υπερασπιστεί πολλά μέλη σε υποθέσεις που συνδέονται με την εκστρατεία, παρέλαβε το βραβείο στο Λονδίνο την Τρίτη εκ μέρους της ομάδας.

«Οι γυναίκες στο Ιράν απαιτούν την ισότητα εδώ και 100 χρόνια», είπε. «Αυτό το βραβείο θα στηρίξει αυτές τις Ιρανές που αγωνίζονται για τα ίσα δικαιώματα ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες».

Το θέμα των δικαιωμάτων των γυναικών ανέκυψε κατά την προεκλογική εκστρατεία για τις προεδρικές εκλογές του Ιράν στις αρχές του έτους. Δύο υποψήφιοι υπέρ της μεταρρύθμισης είπαν ότι θα επιδίωκαν την ενίσχυση του ρόλου των γυναικών στο ισλαμικό κράτος, αλλά ηττήθηκαν από τον Μαχμούτ Αχμαντινετζάντ σε ένα αγώνα που αποκύρηξαν ως στημένο.

Η Νατάλια Εστεμίροβα, η πρώτη στην οποία απονεμήθηκε το βραβείο και στενή φίλη της Πολιτκόφσκαγια, απήχθη και δολοφονηθηκε στην Τσετσενία φέτος τον Ιούλιο.

Την παραμονή της επετείου τριών χρόνων από τη δολοφονία της Πολιτκόφσκαγια, η οικογένειά της εξέφρασε την Τρίτη αμφιβολίες για την ενοχή των δύο αντρών που αντιμετωπίζουν την επανεκδίκαση της υπόθεσης και για την πρόθεση του Κρεμλίνου να συλλάβει τους βασικούς υπόπτους.

Μετάφραση: Βασιλική Κ. Τέφα
Πηγή: http://www.reuters.com/

Το εγχειρίδιο της μανούλας

Όταν οι γιατροί διέγνωσαν στη Λίζα Γουίλσον καρκίνο στο τελευταίο στάδιο, ήξερε ότι η μάχη που έδινε θα είχε αναπόφευκτη κατάληξη. Ωστόσο, παρόλο τον πόνο της, η νεαρή μητέρα είχε αποφασίσει να βεβαιωθεί ότι ο σύζυγός της, Σάιμον, και οι κόρες της, η πεντάχρονη Έλλα και η τρίχρονη Αμέλια, θα έχουν τα εφόδια για να τα βγάλουν πέρα χωρίς αυτή. Γι’ αυτό κατέγραψε όλες τις μητρικές της γνώσεις σε ένα σπαρακτικό οδηγό για εκείνους που σε λίγο θα άφηνε.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα «εγχειρίδιο της μανούλας» όλο αγάπη, γεμάτο με διαμαντάκια σοφίας και χρηστικότητας που κανονικά θα έπρεπε να κάνει χρόνια να μεταδώσει. Εκεί υπήρχε η υπενθύμιση ότι τα κορίτσια πρέπει να μάθουν πόσο σημαντικό είναι να λένε παρακαλώ και ευχαριστώ, ότι δεν πρέπει να φοράνε μπλουζάκια με πρόστυχα συνθήματα και ότι δεν πρέπει να βάψουν τα μαλλιά τους, τουλάχιστον πριν τα δεκάξι.

Υπήρχαν, επίσης, συμβουλές προς τον κύριο Γουίλσον για το νοικοκυριό (να καθαρίζει το μπάνιο μια φορά την εβδομάδα) και η ερμηνεία της απρόσμενης ορολογίας που θα συναντήσει αν πάει τα κορίτσια στο κομμωτήριο («φιλάρισμα σημαίνει αραίωμα»). Κυρίως, όμως, συμβουλές για την οικογενειακή ζωή: «Να έχετε ένα καλό μίγμα ποιοτικού χρόνου και μαζί και με φίλους…Να διασκεδάζετε!»

Χθες ο κύριος Γουίλσον, 37 ετών, που εργάζεται στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, είπε: «Όσον αφορά την ανατροφή των παιδιών μας, η Λίζα ήταν η Γυναίκα Θαύμα… Όταν έγινε η διάγνωση, συζητήσαμε πολύ για το πώς θέλαμε να ανατραφούν τα κορίτσια και αποφάσισε να μου φτιάξει μια σειρά από λίστες για να βεβαιωθεί ότι θα τα κάνω όλα σωστά… Ακολουθούμε πιστά όλες τις σημειώσεις της. Βοηθούν τα κορίτσια να μεγαλώσουν και να γίνουν εξαιρετικά παιδιά».

Η κυρία Γουίλσον, δασκάλα του δημοτικού, ήταν τριαντατριών όταν το Μάιο του 2007, έπειτα από εξετάσεις για ενοχλήσεις υπερκόπωσης, έμαθε ότι έπασχε από οξεία λευχαιμία. Η διάγνωση έγινε στα πρώτα γενέθλια της Αμέλια. Ο κύριος Γουίλσον, κάτοικος Ντέρμπισαϊρ, είπε: «Ήμασταν εντελώς συντετριμμένοι. Δεν μας είχε περάσει από το μυαλό ότι θα μπορούσε να είναι κάτι σοβαρό». Μετά από πέντε μήνες εντατικής χημειοθεραπείας, ο καρκίνος υποχώρησε.

Δυο μήνες αργότερα, όμως, το Νοέμβριο του 2007, οι γιατροί ανακάλυψαν ότι είχε επανεμφανιστεί και τον Ιανουάριο του 2008 είπαν στο ζευγάρι ότι η ασθένεια ήταν στο τελικό στάδιο. Τότε, η κυρία Γουίλσον αποφάσισε ότι ήθελε να περάσει όσο περισσότερο χρόνο μπορούσε με την οικογένειά της, αντί να μπει στο νοσοκομείο για χαμηλής δόσης χημειοθεραπεία που θα παρέτεινε τη ζωή της. Εκείνη την περίοδο άρχισε να γράφει τις οδηγίες για τη ζωή χωρίς αυτή. Συμπλήρωσε 12 σελίδες σημειώσεων με επικεφαλίδες όπως «Οι σκέψεις μου για τα Χριστούγεννα» και «Οι σκέψεις μου για το σχολείο».

Έδωσε στο σύζυγό της και την παραμικρή λεπτομέρεια για το πώς ήθελε να μεγαλώσουν οι κόρες τους, από το να βεβαιώνεται ότι έχουν τελειώσει το διάβασμα και τις εργασίες του σχολείου μέχρι μια λίστα με τα νέα ρούχα που θα χρειάζονται κάθε χρόνο. Ο κύριος Γουίλσον είπε: «Η Λίζα ήθελε να ξέρει ότι η επιρροή της θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά το θάνατό της και θα ήθελε να ξέρει ότι οι κόρες της μεγαλώνουν σύμφωνα με τις επιθυμίες της».

Η κυρία Γουίλσον πέθανε πέρσι τον Απρίλη, αφού γέμισε τις τελευταίες μέρες τους με οικογενειακές εξόδους και διακοπές. «Οι τελευταίοι μήνες είχαν μια έντονα γλυκόπικρη γεύση» είπε ο κύριος Γουίλσον. «Η Λίζα ήθελε να αφήσει όσο περισσότερες αναμνήσεις μπορούσε στα κορίτσια. Τους εξήγησε ότι είχε άρρωστο αίμα και επρόκειτο να πεθάνει. «Η Αμέλια ήταν πολύ μικρή για να καταλάβει, αλλά η Έλλα κατάλαβε… Τώρα μιλάμε για τη Λίζα κάθε μέρα και ποτέ δεν θα αφήσω την ανάμνησή της να σβήσει».

Μετάφραση: Βασιλική Κ. Τέφα
Πηγή: http://www.dailymail.co.uk/femail/article-1217767/My-mummy-manual