Τα χρέη και η αδικία πνίγουν τον Έλληνα

Κάποτε υπήρχε η καταπίεση των μεγαλογαιοκτημόνων. Ο ελληνικός λαός σήκωσε το ανάστημά του κι έδωσε και τη ζωή του ακόμα για να γίνει σεβαστός ο κόπος του και η αξιοπρέπειά του, και το δικαίωμά του στην ιδιοκτησία.

Αργότερα υπήρχε η εκμετάλλευση των βιομηχάνων. Το εργατικό κίνημα γεννήθηκε, αγωνίστηκε με την πρωτόγνωρη τότε απεργία, την απεργία πείνας, τα συλλαλητήρια και κέρδισε ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και δίκαιη αμοιβή για την εργασία του.

Τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πρωτοφανές φαινόμενο. Μια ολόκληρη χώρα βρίσκεται έρμαιο στα χέρια των διεθνών τραπεζιτικών οργανισμών και των πολυεθνικών, με την απόλυτη συνενοχή και την πλήρη διευκόλυνση των πιο διεφθαρμένων πολιτικών που αυτός ο τόπος έχει γνωρίσει.

Και ο πιο απλός άνθρωπος που παρακολουθεί την επικαιρότητα μπορεί να καταλάβει πότε και πώς ξεκίνησαν όλα. Πώς εξελίχθηκαν και πώς εξαπλώθηκε και γιγαντώθηκε η διαφθορά των πολιτικών και των κοινωνικών λειτουργών και η κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος.

Στην αρχή ήταν τα πακέτα ενίσχυσης. Που τα μοιράστηκαν οι εργολάβοι και οι πολιτικοί που διευκόλυναν τις αναθέσεις. Μετά ήρθαν άλλα πακέτα και στην προηγούμενη διαδικασία προστέθηκαν και οι υπερχρεώσεις, πάλι με τις ευλογίες πολιτικών και κοινωνικών λειτουργών.

Στην πορεία οι εργολάβοι και οι μεγαλοεπιχειρηματίες αποφάσισαν να κρατήσουν όλο το χρήμα και με τη βοήθεια των συνεργατών τους πια (των πολιτικών και των διεφθαρμένων κοινωνικών λειτουργών) σταμάτησαν να πληρώνουν τους φόρους και τις ασφαλιστικές τους εισφορές.

Για να μην κινδυνεύουν να τιμωρηθούν για όλα αυτά, οι πολιτικοί φρόντισαν να θεσπίσουν και τους αντίστοιχους νόμους με τους οποίους να παραγράφονται ή ακόμα και να χαρίζονται όλες αυτές οι εισφορές.

Και για να υπάρχει αρκετό χρήμα για άντληση ψήφισαν κι άλλους νόμους ώστε το ίδιο το κράτος να μη χρειάζεται να καταβάλλει εισφορές στα ταμεία.

Επιπροσθέτως, παρατηρώντας ότι τα ταμεία είχαν μεγάλο χρηματικό απόθεμα (για τους ασφαλισμένους, αλλά ποιος δίνει σημασία;)φρόντισαν να το «επενδύσουν» ούτως ώστε να κερδίσουν κι άλλα χρήματα από τις μίζες που θα έπαιρναν από αυτούς που θα εκμεταλλεύονταν τα χρήματα των ασφαλισμένων. Δεν είναι τυχαίο που οι επενδύσεις τους ήταν καταστροφικές για τα ταμεία. Αυτός ήταν ο σκοπός εξαρχής.

Η επίσημη Ευρώπη μόλις τότε άρχιζε να μας υποψιάζεται, αφού οι πολιτικοί φρόντιζαν πια να τους στέλνουν πλασματικά στοιχεία για την οικονομία μας. Γιατί η ανεπίσημη Ευρώπη αλλά και άλλες ισχυρές οικονομίες ήδη ήξεραν και φρόντιζαν να εκμεταλλευτούν την κατάσταση προς όφελός τους.

Οι τραπεζιτικοί οργανισμοί μάς έδιναν δάνεια με υπέρογκους τόκους, κλείνοντας συμφωνίες ακόμη και με τον πρωθυπουργό της χώρας. Οι κατασκευαστικοί κολοσσοί έπαιρναν τα μεγάλα δημόσια έργα, χρυσώνοντας όχι μόνο την κυβέρνηση αλλά και την αντιπολίτευση. Οι διεθνείς βιομηχανίες εισχώρησαν στην ελληνική αγορά και καταβάλλοντας αδρό αντίτιμο στους σουπερμαρκετάδες υπερπροβλήθηκαν και εκτόπισαν τα ελληνικά προϊόντα από το ράφι, οδηγώντας σταδιακά στη μείωση της ζήτησής τους από τον καταναλωτή, με συνέπεια τη συρρίκνωση των πωλήσεων τους και το κλείσιμο των ελληνικών βιομηχανιών που τα παρήγαν.

Οι πολυεθνικές τρύπωσαν στη χώρα με τη μορφή υπεραγορών και πολυκαταστημάτων και έβγαλαν εκτός συναγωνισμού το ντόπιο εμπόριο. Γι’ αυτό, όμως, φταίμε κι εμείς επειδή προτιμήσαμε να αγοράζουμε τα διεθνή και επώνυμα προϊόντα, ασχέτως της πραγματικής προέλευσης κατασκευής τους (Κίνα, Ινδία και άλλες χώρες αισχρής εκμετάλλευσης των εργατών), αντί για τα ασυγκρίτως ποιοτικότερα και εκλεκτότερα ελληνικά προϊόντα, που έδιναν δουλειά στα ελληνικά χέρια και ψωμί στην ελληνική οικογένεια.

Κι ενώ συνέβαιναν όλα αυτά οι διεφθαρμένοι εργολάβοι, πολιτικοί και κοινωνικοί λειτουργοί μας εφεύρισκαν τρόπους για να κρύψουν τις μίζες και τα κλεμμένα. Τα έκαναν βίλες με πισίνες που δήλωσαν σε offshore εταιρίες, τα έκαναν καταθέσεις στην Ελβετία, τα έκρυψαν σε δήθεν κοινωφελή ιδρύματα και οργανισμούς. Όσα τουλάχιστον δεν κατασπατάλησαν στην πολυτέλεια και τον διεφθαρμένο τρόπο ζωής τους.

Και τώρα που μας υπερχρέωσαν, μας κατάκλεψαν, μας ξεπούλησαν και αποκαλύφθηκαν καταργούν τα δικαιώματά μας και μας κλέβουν την λιγοστή περιουσία που οι γονείς μας μόχθησαν για να φτιάξουν και το λειψό εισόδημα που μετά βίας κερδίζουμε. Και δεν ντρέπονται να φτιάχνουν λογαριασμούς και να ζητάνε (από ποιον; από τον φτωχό που δεν έχει ή από τον κοιλαρά που δε δίνει δεκάρα;) ενίσχυση για την οικονομία. Λες και δεν ξέρουμε πια πού θα καταλήξουν και αυτά και όσα άλλα χρήματα μας αφαιμάξουν. Στις απύθμενες τσέπες τους και τις χοντροκοιλάρες τους.

Πόση ντροπή νιώθω που μοιράζομαι την ίδια εθνικότητα με αυτούς τους Έλληνες. Πόση απελπισία που τα παιδιά μου δεν έχουν πια ούτε την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, τουλάχιστον μέσα στη χώρα τους. Πόση αδικία που η κοινωνία μου δεν είναι ίσων ευκαιριών και που το «μέσο» ζει και βασιλεύει.

Τα έσοδα μειώνονται. Τα χρέη αυξάνονται. Όλοι οι Έλληνες νιώθουμε τον βρόχο να σφίγγει γύρω από το λαιμό μας. Μας πνίγουν τα χρέη, αυτό όμως θα μπορούσαμε να το δεχτούμε, αν ήταν δική μας ευθύνη. Όμως δεν είναι κι έτσι ο βρόχος είναι ακόμα πιο πνιγηρός. Και βλέποντας τα ανωτέρω καθάρματα να εξακολουθούν να χαίρουν όλων των προνομίων τους, αναρωτιέμαι πόσο ακόμα θα αντέχουμε να το ανεχόμαστε και να μην υπακούμε στη φωνή των παππούδων μας που μας προτρέπουν να τους τιμωρήσουμε. Με κρέμασμα. Στο Σύνταγμα.

Βασιλική Κ. Τέφα

Υποσημείωση: Το «κρέμασμα στο Σύνταγμα» είναι η γνωστή φράση των παππούδων μας και χρησιμοποιείται ως υπερβολή. Η τιμωρία πάλι δεν είναι υπερβολή, αλλά επιτακτική ανάγκη!