Σήμερα, 23 Απριλίου 2010, μια σκληρή μέρα στην ιστορία του ελληνικού λαού, θα ήθελα να στείλω το δικό μου μήνυμα σε όποιον Έλληνα ψάχνει με αγωνία λίγο φως μέσα στο σκοτάδι που οι Εφιάλτες της εποχής μας μάς οδήγησαν.
Είμαστε Έλληνες. Επιβιώσαμε μέσα από σκληρές κατοχές λαών που επιθυμούσαν τη φυσική εξόντωσή μας και γίναμε πολλές φορές παράδειγμα λαού με ακλόνητο φρόνημα και θέληση για διατήρηση της ανεξαρτησίας μας. Έτσι και τώρα δεν πρέπει να χάσουμε το κουράγιο μας ούτε την περηφάνια μας.
Εμείς, ο απλός λαός δε φταίμε για την απληστία και την ανηθικότητα όσων καταλήστεψαν το κράτος μας και προσπάθησαν να μας κάνουν ίδιους με τα μούτρα τους. Κι αν προσπαθούν μέσα από τα ΜΜΕ να μοιραστούν μαζί μας την ευθύνη, δεν μπορούν να μας πείσουν ότι φταίμε εμείς για τη λεηλασία του κρατικού πλούτου και για τη διάλυση των θεσμών της δικαιοσύνης. Δεν ψηφίζαμε μαζί τους νόμους, δεν γράφαμε μαζί τις τροπολογίες, δεν παίρναμε μαζί τις μίζες για να εξυπηρετούμε τους εγχώριους και τους διεθνείς απατεώνες, ούτε μαζί τούς κρύβαμε και τους απαλλάσσαμε από κάθε κατηγορία και ευθύνη.
Τώρα είναι η ώρα να απορρίψουμε και αυτούς και το σινάφι τους. Και αντί να στραφούμε ο ένας εναντίον του άλλου, όπως πολύ θα το ήθελαν, να κοιτάξουμε να συσπειρωθούμε. Να στηρίξουμε ο ένας τον άλλον.
Να σταματήσουμε έστω και τώρα να προτιμάμε τα ξένα προϊόντα και να επιμείνουμε στα ελληνικά. Να στηρίξουμε τις τελευταίες ελληνικές επιχειρήσεις, βιοτεχνίες και βιομηχανίες που παλεύουν για την επιβίωση τους και να γυρίσουμε την πλάτη στις ξένες. Να προτιμήσουμε τον Έλληνα εργάτη και υπάλληλο που απειλείται πια από την οικονομική μετανάστευση.
Να μην πουλήσουμε το σπίτι και τη γη μας σε ξένους, και, όσοι μπορούν, να βοηθήσουν την ιδιαίτερη πατρίδα τους προτιμώντας τη για τις αγορές τους και τις ολιγοήμερες ή πολυήμερες διακοπές τους.
Οι κοινωνικοί μηχανισμοί του κράτους ήδη υπολειτουργούν, γι’ αυτό πρέπει εμείς να στρέψουμε την προσοχή μας στο συγγενή και στο γείτονα που χρειάζεται βοήθεια. Να σταματήσουμε να πετάμε ακόμα και τη μισή φρατζόλα ψωμί, αλλά να κοιτάξουμε να μοιραστούμε τη φρατζόλα μας με κάποιον που δεν είναι σε θέση να την αγοράσει. Και να επαναφέρουμε τη μερίδα του φτωχού, που οι γιαγιάδες μας κρατούσαν από το καθημερινό φαγητό και την έδιναν στη γειτόνισσα που δυσκολευόταν να ταΐσει τα παιδιά της, ή να αρχίσουμε να καλούμε για φαγητό κάποιον που ξέρουμε ότι έμεινε από δουλειά.
Μπορούμε επίσης να κάνουμε ανταλλαγή υπηρεσιών, λ.χ. ο υδραυλικός με τον ηλεκτρολόγο ή η δασκάλα με την καθαρίστρια. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να βοηθήσουμε τους άνεργους και τους φτωχούς συνανθρώπους μας να ζήσουν και να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους.
Ξέρω ότι όλα αυτά ακούγονται υπερβολικά. Αλλά ξέρω επίσης και τι έχει συμβεί σε πολλές άλλες χώρες του πλανήτη μας που χρεοκόπησαν. Γεγονότα και καταστάσεις πολύ πιο τρομακτικές. Θέλω να ελπίζω ότι τα παιδιά μου δεν θα δουν ούτε θα ζήσουν αυτά που είδαν κι έζησαν τα παιδιά εκείνων των χωρών. Γι’ αυτό και συνεχίζω να ελπίζω και προτρέπω κι εσάς να μη χάνετε την ελπίδα σας ούτε την ανθρωπιά σας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου