Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της...

Ήταν μόνο 22 και 23 χρονών... Από χτες το βράδυ δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Δυο παιδιά που δεν πρόλαβαν να μάθουν τίποτα από τη ζωή. Δυο παιδιά που είχαν μόνο όνειρα και σχέδια για το μέλλον.

Θα μπορούσαν να 'ναι τα αδέρφια μου, τα ξαδέρφια μου, το γειτονόπουλο που ήρθε πριν δυο χρόνια από την Κατερίνη για να φυλάξει τη δική μου γειτονιά. Σκέφτομαι σήμερα που θα δω αυτό το παιδί, τι να του πω για τους συναδέλφους που έχασε. Πώς να κοιτάξω τη μάνα του που πηγαινοέρχεται δυο χρόνια τώρα για να φροντίζει το παιδί της ώστε να κάνει το καθήκον του.

ΑΔΙΚΙΑ. Η ζωή μας έχασε την αξία της. Η ζωή δυο νέων αξίζει λιγότερα από τα λάφυρα από ένα περίπτερο. Η ζωή δυο νέων αξίζει λιγότερο από δύο αποτελεσματικά αλεξίσφαιρα γιλέκα. Όπως φαίνεται, αξίζει πολύ λιγότερο από κονδύλια για επαρκή και αποτελεσματική εκπαίδευση για καταστάσεις που δυστυχώς αναμένεται να αντιμετωπίζουμε όλο και συχνότερα πια.

ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ. Είδα κι εγώ την αναμετάδοση της «ενός λεπτού σιγής» στο κοινοβούλιο. Οι αξιότιμοι 300 έδωσαν στους δυο νέους ένα λεπτό από τον πολύτιμο χρόνο τους σε αντάλλαγμα για τη ζωή τους. Σίγουρα δεν σκοπεύουν να δώσουν και τίποτε άλλο. Σίγουρα δεν θα αναγνωρίσουν ότι όλο αυτό το κακό οι ίδιοι το προκάλεσαν.

ΘΛΙΨΗ. Θλίβομαι που όλες οι Κασσάνδρες επαληθεύονται. Γιατί ακόμη κι ένας απλός πολίτης σαν και μένα καταλαβαίνει πόσο ανυπεράσπιστα είναι όλα αυτά τα νέα παιδιά που περιπολούν στη σύγχρονη ζούγκλα που έχει καταντήσει η Αθήνα. Θλίβομαι που σήμερα αντιμετωπίζω και εγώ, όπως και κάθε σύγχρονη μάνα, το δίλημμα τι να διδάξω στα παιδιά μου, να νοιάζονται για τους άλλους ή μόνο για την πάρτη τους. Κι ακόμη περισσότερο που ξέρω πως ότι λόγια παρηγοριάς και να απευθύνω σ' αυτές τις χαροκαμένες μάνες δε θα απαλύνουν τον πόνο του χαμού των παιδιών τους.

Αντίο Γιώργο, αντίο Γιάννη. Μακάρι η θυσία σας να γίνει αφορμή, έστω και αργά να αλλάξουν τα κακώς κείμενα αυτού του τόπου. Μακάρι τα δάκρυα των δικών σας να μην πάνε χαμένα...