Από παντού και με κάθε μέσο χτυπιέται ο Ελληνισμός. Οι νέοι μας ανατρέφονται με τα ιδεώδη του δυτικού πολιτισμού: η αξία του ανθρώπου μετριέται με το χρήμα, τη δόξα και την εξουσία. Η αδύναμη οικονομία μας συνθλίβεται από τις διεθνείς πιέσεις, που εικάζεται ότι εκβιάζουν εθνικές υποχωρήσεις. Οι βάρβαροι κλέβουν τα όσια και τα ιερά μας και καμαρώνουν γι’ αυτό(βλ. Ελγίνεια μάρμαρα, σορό του Τάσου Παπαδόπουλου). Τα ΜΜΕ προωθούν ακατάπαυστα τους σκοπούς και τα συμφέροντα των ισχυρών κρατών και των πολυεθνικών.
Κάθε μέρα τα πράγματα δυσκολεύουν. Κάθε μέρα τα προβλήματα μεγαλώνουν. Χθες προβληματιζόμασταν για την αγωγή των παιδιών μας. Μετά για τα δάνεια που διογκώνονταν και τη μείωση των πραγματικών εισοδημάτων μας. Τώρα τι να περιμένουμε;
Μήπως να αρχίσουν οι εχθροί μας να μοιράζουν τη χώρα μας; Οι δικοί μας ήδη το κάνουν. Εδώ και καιρό ξεπουλιόμαστε. Τα λιμάνια μας, τα αεροδρόμιά μας, οι κοινωφελείς επιχειρήσεις μας, οι εθνικές μας οδοί, και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.
Και φταίμε όλοι. Γιατί υποκύψαμε. Και πρώτα στον πειρασμό του κέρδους. Οι εκπρόσωποι του λαού μας, που από τη θέση της εξουσίας που τους ανεβάσαμε για να δουλέψουν για το καλό μας, δούλεψαν μόνο για την τσέπη τους και για την τσέπη των κολλητών τους και για την τσέπη όσων τους γέμιζαν και τις υπόλοιπες τσέπες. Οι καλοί μας επιχειρηματίες που φρόντισαν να χρησιμοποιήσουν το ευρωπαϊκό μας νόμισμα για να αισχροκερδήσουν και να εκμεταλλευτούν την απειρία μας στην εκτίμηση της πραγματικής αξίας ενός νέου νομίσματος. Οι χονδρέμποροι και οι σουπερμαρκετάδες, που ενίσχυσαν την οικονομία των άλλων κρατών εισάγοντας φθηνά και συμπίεσαν το κέρδος των Ελλήνων αγροτών και βιοτεχνών, οδηγώντας τους στην πείνα, την εξαθλίωση, το λουκέτο και την ανεργία. Οι τράπεζες που άπλωσαν τα δίχτυα τους και παγίδευσαν ορδές καταναλωτών, αφαιρώντας τους στη συνέχεια τα σπίτια τους, τα περιουσιακά τους στοιχεία, συχνά τους κόπους μιας ζωής.
Αλλά και ο απλός λαός έπαιξε το ρόλο του. Υπέκυψε στον πειρασμό της διαφθοράς. Λάδωσε για να διοριστεί, για να μετατεθεί, για να πάρει εργολαβίες, για να εγχειριστεί κατά προτεραιότητα, για να γεννήσει. Υπέκυψε στον πειρασμό της ματαιοδοξίας. Πλήρωσε χρυσάφι για τα εισαγόμενα και τα επώνυμα, διασύρθηκε σε εκπομπές εκμετάλλευσης του ανθρώπινου πόνου, ξεφτιλίστηκε σε κάθε λογής ριάλιτι, ξεγυμνώνοντας σώμα και ψυχή. Υπέκυψε στον πειρασμό της λαγνείας, πληρώνοντας για τη σάρκα σε κάθε της μορφή, αγοράζοντας και πουλώντας τη σαν ακόμα ένα προϊόν, επιδεικνύοντάς τη με κάθε αφορμή, χωρίς τύψεις, ενοχές και ντροπή.
Τέλος, ξεπουλήσαμε και τα παιδιά μας. Τα πετάξαμε σε ένα άδειο διαμέρισμα, τα πιο «τυχερά» με μια καλοπληρωμένη ξενόφερτη νταντά, τα πιο άτυχα σε βρόμικα χέρια που αργήσαμε πολύ να ελέγξουμε… Τα καθηλώσαμε μπροστά σε μια οθόνη, να μάθουν από μικρά τι είναι σεξ και τι είναι διαστροφή, και άλλα διδάγματα, όπως ότι για να πας μπροστά πρέπει να πληρώσεις ή να πουληθείς, για να είσαι κάποιος πρέπει να σε δείχνει η τηλεόραση, για να γίνεις πλούσιος πρέπει να κλέψεις και να εξαπατήσεις, ότι η γυναικεία αξιοπρέπεια έχει τιμή, έστω και διαπραγματεύσιμη, ότι αν σκοτώσεις αρκετούς θα νικήσεις το παιχνίδι στο playstation (άρα και στη ζωή;)
Και φυσικά τους δώσαμε και τα αντίστοιχα παραδείγματα. Φροντίζοντας να τους επιδείξουμε τις ψυχολογικές ανισορροπίες μας («ο μπαμπάς μάς χώρισε, άρα δεν έχει το δικαίωμα να σας βλέπει»), τις σεξουαλικές ανωμαλίες μας («μα είναι απόλυτα φυσιολογικό ο θείος Νίκος να φιλάει το θείο Χρήστο»), τις κακές μας συνήθειες («οι άντρες και πίνουν και καπνίζουν και ρεύονται, αλλά τώρα πια μπορούν να το κάνουν και οι γυναίκες»). Και το μόνο που τους ζητάμε πια είναι να περάσουν στο πανεπιστήμιο, με τόση θέρμη δε, που πολλά αυτοκτονούν για να μας δείξουν πόσο σοβαρά μας παίρνουν. Σε αντίθεση με μας, που δεν τα ακούμε, δεν τα βλέπουμε, δεν τα νιώθουμε, τα υποτιμάμε, τα φωνάζουμε κακομαθημένα κωλόπαιδα και μια μέρα αναρωτιόμαστε χτυπώντας τα στήθη μας γιατί έδειραν το συμμαθητή τους, γιατί πέσανε στα ναρκωτικά ή το πιο απλό, γιατί δε μας δίνουν σημασία και δε μας μιλάνε πια…
Δεν ξέρω ποιος μπορεί να περιμένει από αυτά τα παιδιά, που κάποτε είχαν άπειρους λόγους να καμαρώνουν για την πατρίδα τους, να την υπερασπιστούν σήμερα με οποιοδήποτε τρόπο. Όταν κανείς από τους προαναφερθέντες δεν είναι διατεθειμένος να το κάνει. Όταν κανείς δεν τους δίνει έστω ένα κίνητρο.
Ίσως η τελευταία γενιά Ελλήνων δεν είναι πια Έλληνες (εξαιτίας μας). Ίσως κάποιοι τα κατάφεραν να μας εκβαρβαρίσουν. Ίσως ο Ελληνισμός αργοπεθαίνει. Κι ίσως αύριο, αν τους αφήσουμε, ανθρωπόμορφοι γυπαετοί θα διαμελίζουν το κουφάρι της μαρτυρικής μας χώρας.
ΑΝ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ…
Βασιλική K. Τέφα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου