Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα;

Σήμερα στο troktiko υπήρχε η εξής ανάρτηση:

Σ' αυτό το στρατόπεδο τις υπηρεσίες τις κάνουν γυναίκες

«Ονομάζομαι Μ.Π., αξιωματικός στο Λιτόχωρο. Η προηγούμενη μου μονάδα ήταν η 19 ΜΕ στην Κατερίνη, όπου γίνεται το έλα να δεις. Συγκεκριμένα 20 αξιωματικοί και υπαξιωματικοί εργάζονται, από τους οποίους οι 10 είναι γυναίκες και είναι οι μόνες που κάνουν υπηρεσίες ένοπλες, καθώς οι άνδρες, με απόφαση ιατρική, έχουν κριθεί Ε.Υ. ελαφράς υπηρεσίας, δηλαδή γιωτάδες όπως τους αποκαλούν οι στρατιώτες. Το πρόβλημα είναι στη μέση τους, σύμφωνα με την γνωμάτευση των γιατρών, όμως οι ίδιοι κανένα πρόβλημα δεν έχουν τα απογεύματα όταν μαζεύονται για μπάσκετ, σε γήπεδο μάλιστα που λίγο απέχει από το στρατόπεδο... Τζάμπα λεφτά δηλαδή για τζάμπα μάγκες…»

Όταν το διάβασα φούντωσα. Άλλωστε, έχει θιχτεί άπειρες φορές κι έχει γίνει ακόμα και ταινία, ο τρόπος με τον οποίο χαρακτηρίζονται γιωτάδες πολλά καλόπαιδα που προσπαθούν να αποφύγουν να υπηρετήσουν. Θυμήθηκα και μια πολύ πρόσφατη κουβεντούλα με μια μαμά στρατιώτη που κόμπαζε που ο γιος της δεν προσπάθησε να εξαπατήσει το στρατό για να βγει γιωτάς, αλλά από την άλλη έβαζε λυτούς και δεμένους για να καταφέρει τελικά το καμάρι της να μην μετατεθεί στον Έβρο και στην Αλεξανδρούπολη, αλλά στο Λιτόχωρο, κι ακόμα κι αυτό της ξίνιζε…

Μετά μειδίασα. Διαμαρτύρεσαι γλυκιά μου, ε; Συγγνώμη, αλλά τι περίμενες; Μήπως πίστευες ότι οι άντρες θα εγκατέλειπαν την αποκλειστικότητα των δικαιωμάτων που κατείχαν τόσα χρόνια και θα εξακολουθούσαν να είναι ευγενείς σαν τους ιππότες της στρογγυλής τραπέζης; Και μάλιστα σε μια ηλικία που καλά-καλά δεν έχουν ξεκολλήσει απ’ το φουστάνι της μαμάς; Που δεν έχουν πληρώσει ακόμα για τον καφέ και τα τσιγάρα τους (ή τα προφυλακτικά τους); Μα αφού οι καλές μανούλες δε θέλουν τα αγοράκια τους να κουράζονται. Να κοπιάζουν. Να στερούνται τον ύπνο τους, το γαλατάκι τους, τις ιδιοτροπίες που τους έχουν ενθαρρύνει να έχουν. Κι αφού μόνο η μανούλα είναι καλή κι όλες οι άλλες γυναίκες είναι… γιατί να σκοτιστούν οι αγαπητοί σου συνάδελφοι αν στο συγκεκριμένο στρατόπεδο μόνο εσύ τιμάς τα παντελόνια που φοράς; Μήπως σκοτίζονται για κανέναν άλλο πέρα από τον εαυτούλη τους;

Από την άλλη πάλι, δεν μπορώ να κατηγορήσω μόνο αυτούς. Άλλωστε, για να είμαστε δίκαιες, ανάμεσά μας κρύβεται ο ένοχος. Η αδιόρθωτη Ελληνίδα μάνα. Τι ισότητα, τι εκσυγχρονισμός , τι εξέλιξη. Τα αγόρια μας μονίμως τα κακομαθαίνουμε, τα υπερπροστατεύουμε, τα μαθαίνουμε να είναι σατράπηδες, και τα τελευταία χρόνια δεν φροντίζουμε να τα διδάξουμε ούτε τους στοιχειώδεις τρόπους ευγένειας. Δεν τα μαθαίνουμε να σέβονται τον μεγαλύτερο, τη δασκάλα, τον ιερέα, τον ηλικιωμένο. Δεν τα μαθαίνουμε να λένε ευχαριστώ, παρακαλώ, συγγνώμη. Τους επιτρέπουμε κάθε είδους ανάγωγη συμπεριφορά με το ελαφρυντικό της μικρής ηλικίας. Αν όμως δεν μάθουν από μικρά τι είναι σεβασμός και τι είναι αξιοπρέπεια, το μάθημα αυτό δεν θα το μάθουν ποτέ. Κι αν μάθουν από μικρά ότι στις δυσκολίες «καθαρίζει» η μανούλα, δεν θα είναι ποτέ σε θέση να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Αν εμείς οι ίδιες δεν αλλάξουμε, θα έλεγα να μην περιμένεις κάτι καλύτερο από αυτό που ήδη βιώνεις. Μην κάνεις λοιπόν κι εσύ τα ίδια λάθη. Και… να ντύνεσαι καλά στη σκοπιά.

Βασιλική Κ. Τέφα