Άντρες: μπορούν και μόνοι τους!

Βασιλική Κ. Τέφα, 21 Ιουν. 09

Σήμερα σκέφτηκα να ασχοληθώ λίγο με το αγαπημένο μου φύλο, τους άντρες (ως αδελφή, σύζυγος και μητέρα κάποιων εξ αυτών, που πήγε το μυαλό σας;) Η ιδέα μου ήταν να παραπονεθώ λίγο στα αγόρια μας, που μονίμως παινεύονται για τις ικανότητές τους και μονίμως στο σπίτι δηλώνουν άγνοια για τα πιο πρακτικά ζητήματα.

Πώς γίνεται δηλαδή, γλυκά μου πλάσματα, να μπορείτε να λύνετε και να δένετε τη μηχανή του αυτοκινήτου και να δηλώνετε ανίκανοι να ανάψετε το φούρνο; Να χειρίζεστε με επιδεξιότητα τα πιο σύνθετα ηλεκτρονικά προγράμματα, που σε κάποιες από εμάς προκαλούν ίλιγγο, και να μην είστε σε θέση να επιλέξετε το σωστό πρόγραμμα του πλυντηρίου για τα χρωματιστά; Να ξέρετε όλα τα μοντέλα αυτοκινήτων/μηχανών, μετά των τεχνικών προδιαγραφών αυτών, και να μην μπορείτε να ξεχωρίσετε τη ρίγανη από το δυόσμο; Το βεραμάν από το φούξια;

Εντάξει, το παραδέχομαι, έχουμε διαφορετικά ενδιαφέροντα. Πώς γίνεται όμως τα δικά σας ενδιαφέροντα να αφορούν μόνο δουλειά και χόμπι, ενώ τα δικά μας αναγκαία καθημερινά πράγματα, απαραίτητα για τη ζωή μας; Κάπου εδώ, λοιπόν, και βασισμένη σ’ αυτό το συλλογισμό έκανα στροφή 180 μοιρών. Γιατί να κατηγορήσω τα γλυκά, αθώα αρσενικά μας για τα δικά μας λάθη, αγαπητές μου ομόφυλες; Φταίνε πραγματικά αυτοί για την άγνοιά τους; Για την έλλειψη εξοικείωσης με τις οικιακές συσκευές και τα οικιακά εν γένει; Ή μήπως φταίμε εμείς;

Εσείς που είστε μητέρες, για σκεφτείτε: τι κάνετε κάθε φορά που η κόρη σας προθυμοποιείται να σας βοηθήσει στην κουζίνα; Ισχύει το ίδιο για το γιο σας; Σας χαροποιεί το ίδιο να βλέπετε την κόρη σας να πλένει τα πιάτα με το να βλέπετε το γιο σας; Ποιες διδάσκετε στη μεν και στον δε ότι θα είναι οι αρμοδιότητες και οι υποχρεώσεις τους όταν θα είναι ενήλικες και θα κάνουν το δικό τους σπιτικό; Εκτός από κάποιες εξαιρέσεις, είμαι σίγουρη για την απάντηση που διστάζετε να ξεστομίσετε. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, κι εγώ παλεύω για να μην κάνω τον ίδιο διαχωρισμό.

Γιατί το κάνουμε αυτό; Ιδιαίτερα σε μια εποχή εξίσωσης των φύλων. Σε μια εποχή που συχνά μια γυναίκα εργάζεται περισσότερες ώρες από τον άντρα της. Σε μια εποχή που και ο άντρας συμβαίνει να μείνει στο σπίτι, είτε λόγω άσκησης ελεύθερου επαγγέλματος είτε λόγω της φροντίδας των παιδιών, αφού όλο και συχνότερα ο υψηλότερος μισθός της γυναίκας υπαγορεύει την ανάγκη ο σύζυγος να σταματήσει να εργάζεται και να μείνει στο σπίτι με τα παιδιά. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε και τους «αμετανόητους» εργένηδες.

Γιατί να τους αφήνουμε χωρίς «οικιακή» κατάρτιση; Χωρίς εφόδια για το μέλλον τους, είτε ζήσουν μόνοι είτε ως ισότιμα μέλη μιας οικογένειας; Σίγουρα μέρος της απάντησης κρύβεται στο DNA μας, που χιλιάδες χρόνια τώρα μας υπαγορεύει ότι εμείς είμαστε για τις δουλειές του σπιτιού κι εκείνοι για τα «έξω». Σίγουρα ακόμα στριφογυρίζουν στο μυαλό μας τα λόγια της γιαγιάς, ίσως και της μαμάς μας, ότι εμείς είμαστε εκείνες που πρέπει να φροντίζουμε τον άντρα και το σπίτι μας και ποτέ το αντίστροφο.

Λοιπόν, κλείστε τ’ αυτιά σας. Τα αγόρια μας χρειάζονται τις γνώσεις και την πείρα μας για να καταφέρουν να τα βγάλουν πέρα στη σύγχρονη εποχή. Για να μη μας έχουν πια «ανάγκη», όπως διατεινόμαστε ότι δεν τους έχουμε κι εμείς. Γιατί να μην τους βοηθήσουμε να νιώθουν λίγο πιο δυνατοί, σε έναν κόσμο που συνεχώς τους αφαιρούμε προνόμια; Κι αν αυτό ακούγεται λίγο περίεργο ας το δούμε από την άλλη πλευρά. Γιατί να μην κάνουμε λίγο πιο εύκολη τη ζωή των κοριτσιών μας, που μεγαλώνουν πια με το άγχος της επαγγελματικής καταξίωσης και είναι άδικο γι’ αυτές να επωμίζονται όλα τα οικογενειακά βάρη, ενώ το έτερόν τους ήμισυ είναι αραχτό μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης ή του υπολογιστή;

ΕΣΕΙΣ ΤΙ ΛΕΤΕ;