Η φιλία είναι ανεκτίμητη

Βασιλική Κ. Τέφα, 28 Ιουν. 09

Αν με ρωτάς η μεγαλύτερη μοναξιά είναι να μην έχεις φίλους.

Μπορεί να έχεις γνωστούς. Με τους γνωστούς, όμως, μιλάς μόνο για ανώδυνα πράγματα, για κοινές ανησυχίες ή ακόμα για τα προσωπικά σου, που όμως έχουν παρέλθει ή είναι κι αυτά αρκετά ανώδυνα και κοινά.

Μπορεί να έχεις συγγενείς. Με τους συγγενείς σίγουρα δε μιλάς για τα προσωπικά σου, γιατί είναι σαν να τα βγάζεις στην εφημερίδα: θα πεις για τη δουλειά σου, για τα παιδιά σου, πάντα μόνο όσα θέλεις να μάθουν, ίσως μοιραστείς και τα τελευταία «νέα» από το υπόλοιπο σόι.

Μπορεί να έχεις συνεργάτες. Εκεί συχνά την πατάς και λες και τα προσωπικά σου, ξεχνώντας ότι με αυτούς τους ανθρώπους μοιράζεσαι τον ίδιο χώρο μόνο χάριν συνεργασίας και όχι επειδή είχαν τον καημό σου.

Και φυσικά μπορεί να έχεις και πελάτες που βλέπεις καθημερινά και έχεις μάθει πια την οικογένειά τους, την οικονομική τους κατάσταση, τα προβλήματα και τα χούγια τους, πιθανότατα δε έχουν μάθει κι εκείνοι τα δικά σου. Εκεί βέβαια, είναι και η πλάκα, γιατί σε αυτή τη σχέση όποιος σου λέει τον πόνο του τον λέει απλά και μόνο για να τον πει – πώς κάνουμε στον ψυχαναλυτή; – και δεν έχει κανένα ενδιαφέρον να σε ακούσει, πολύ συχνά μάλιστα ξεχνάει κι αυτά που σου έχει ήδη πει και στα ξαναλέει την επόμενη φορά.

Με τους φίλους είναι αλλιώς. Καταρχήν ο φίλος σου που νοιάζεται για σένα θα σε πάρει τηλέφωνο πριν τον χρειαστείς, όπως κάνεις κι εσύ άλλωστε, για να βεβαιωθεί ότι είσαι καλά κι ότι δεν τον χρειάζεσαι. Κι αν τον χρειάζεσαι, ακόμα κι αν έχει το δικό του πρόβλημα, θα το αφήσει στην άκρη για να ακούσει και να συμβουλέψει εσένα. Και να σε βοηθήσει, αν μπορεί. Καμιά φορά κι αν δε μπορεί. Κι εκτός από τη στενοχώρια ο φίλος σου θα είναι εκεί για να μοιραστεί και τη χαρά σου. Χωρίς ζήλιες και χωρίς δηλητήριο. Χωρίς να προσπαθήσει να επωφεληθεί.

Ίσως αυτά να τα βρεις και σε έναν άνθρωπο που δεν είναι φίλος σου. Είναι πάντως μια καλή αρχή για να γίνει. Και μια συμβουλή:

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΟΥ – ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΟΙ!