Το εγχειρίδιο της μανούλας

Όταν οι γιατροί διέγνωσαν στη Λίζα Γουίλσον καρκίνο στο τελευταίο στάδιο, ήξερε ότι η μάχη που έδινε θα είχε αναπόφευκτη κατάληξη. Ωστόσο, παρόλο τον πόνο της, η νεαρή μητέρα είχε αποφασίσει να βεβαιωθεί ότι ο σύζυγός της, Σάιμον, και οι κόρες της, η πεντάχρονη Έλλα και η τρίχρονη Αμέλια, θα έχουν τα εφόδια για να τα βγάλουν πέρα χωρίς αυτή. Γι’ αυτό κατέγραψε όλες τις μητρικές της γνώσεις σε ένα σπαρακτικό οδηγό για εκείνους που σε λίγο θα άφηνε.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα «εγχειρίδιο της μανούλας» όλο αγάπη, γεμάτο με διαμαντάκια σοφίας και χρηστικότητας που κανονικά θα έπρεπε να κάνει χρόνια να μεταδώσει. Εκεί υπήρχε η υπενθύμιση ότι τα κορίτσια πρέπει να μάθουν πόσο σημαντικό είναι να λένε παρακαλώ και ευχαριστώ, ότι δεν πρέπει να φοράνε μπλουζάκια με πρόστυχα συνθήματα και ότι δεν πρέπει να βάψουν τα μαλλιά τους, τουλάχιστον πριν τα δεκάξι.

Υπήρχαν, επίσης, συμβουλές προς τον κύριο Γουίλσον για το νοικοκυριό (να καθαρίζει το μπάνιο μια φορά την εβδομάδα) και η ερμηνεία της απρόσμενης ορολογίας που θα συναντήσει αν πάει τα κορίτσια στο κομμωτήριο («φιλάρισμα σημαίνει αραίωμα»). Κυρίως, όμως, συμβουλές για την οικογενειακή ζωή: «Να έχετε ένα καλό μίγμα ποιοτικού χρόνου και μαζί και με φίλους…Να διασκεδάζετε!»

Χθες ο κύριος Γουίλσον, 37 ετών, που εργάζεται στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, είπε: «Όσον αφορά την ανατροφή των παιδιών μας, η Λίζα ήταν η Γυναίκα Θαύμα… Όταν έγινε η διάγνωση, συζητήσαμε πολύ για το πώς θέλαμε να ανατραφούν τα κορίτσια και αποφάσισε να μου φτιάξει μια σειρά από λίστες για να βεβαιωθεί ότι θα τα κάνω όλα σωστά… Ακολουθούμε πιστά όλες τις σημειώσεις της. Βοηθούν τα κορίτσια να μεγαλώσουν και να γίνουν εξαιρετικά παιδιά».

Η κυρία Γουίλσον, δασκάλα του δημοτικού, ήταν τριαντατριών όταν το Μάιο του 2007, έπειτα από εξετάσεις για ενοχλήσεις υπερκόπωσης, έμαθε ότι έπασχε από οξεία λευχαιμία. Η διάγνωση έγινε στα πρώτα γενέθλια της Αμέλια. Ο κύριος Γουίλσον, κάτοικος Ντέρμπισαϊρ, είπε: «Ήμασταν εντελώς συντετριμμένοι. Δεν μας είχε περάσει από το μυαλό ότι θα μπορούσε να είναι κάτι σοβαρό». Μετά από πέντε μήνες εντατικής χημειοθεραπείας, ο καρκίνος υποχώρησε.

Δυο μήνες αργότερα, όμως, το Νοέμβριο του 2007, οι γιατροί ανακάλυψαν ότι είχε επανεμφανιστεί και τον Ιανουάριο του 2008 είπαν στο ζευγάρι ότι η ασθένεια ήταν στο τελικό στάδιο. Τότε, η κυρία Γουίλσον αποφάσισε ότι ήθελε να περάσει όσο περισσότερο χρόνο μπορούσε με την οικογένειά της, αντί να μπει στο νοσοκομείο για χαμηλής δόσης χημειοθεραπεία που θα παρέτεινε τη ζωή της. Εκείνη την περίοδο άρχισε να γράφει τις οδηγίες για τη ζωή χωρίς αυτή. Συμπλήρωσε 12 σελίδες σημειώσεων με επικεφαλίδες όπως «Οι σκέψεις μου για τα Χριστούγεννα» και «Οι σκέψεις μου για το σχολείο».

Έδωσε στο σύζυγό της και την παραμικρή λεπτομέρεια για το πώς ήθελε να μεγαλώσουν οι κόρες τους, από το να βεβαιώνεται ότι έχουν τελειώσει το διάβασμα και τις εργασίες του σχολείου μέχρι μια λίστα με τα νέα ρούχα που θα χρειάζονται κάθε χρόνο. Ο κύριος Γουίλσον είπε: «Η Λίζα ήθελε να ξέρει ότι η επιρροή της θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά το θάνατό της και θα ήθελε να ξέρει ότι οι κόρες της μεγαλώνουν σύμφωνα με τις επιθυμίες της».

Η κυρία Γουίλσον πέθανε πέρσι τον Απρίλη, αφού γέμισε τις τελευταίες μέρες τους με οικογενειακές εξόδους και διακοπές. «Οι τελευταίοι μήνες είχαν μια έντονα γλυκόπικρη γεύση» είπε ο κύριος Γουίλσον. «Η Λίζα ήθελε να αφήσει όσο περισσότερες αναμνήσεις μπορούσε στα κορίτσια. Τους εξήγησε ότι είχε άρρωστο αίμα και επρόκειτο να πεθάνει. «Η Αμέλια ήταν πολύ μικρή για να καταλάβει, αλλά η Έλλα κατάλαβε… Τώρα μιλάμε για τη Λίζα κάθε μέρα και ποτέ δεν θα αφήσω την ανάμνησή της να σβήσει».

Μετάφραση: Βασιλική Κ. Τέφα
Πηγή: http://www.dailymail.co.uk/femail/article-1217767/My-mummy-manual