Υπάρχει μια γυναίκα που ξυπνάει κάθε πρωί αξημέρωτα, πετάγεται μες στο άγχος από το κρεβάτι, τρέχει να προλάβει να ετοιμάσει τα παιδιά για το σχολείο και, αφού φροντίσει να φτάσουν στην ώρα τους, τρέχει να προλάβει και τη δική της δουλειά.
Μόλις σχολάσει, τρέχει αγχωμένη να μαζέψει τα παιδιά της, να τα διαβάσει, να τα πάει και να τα φέρει από φροντιστήρια, γυμναστήρια, ωδεία και άλλες δραστηριότητες και παράλληλα κάνει ψώνια, ετοιμάζει το βραδινό, το φαγητό της επόμενης μέρας, πλένει πιάτα, ρούχα, φροντίζει το σπίτι και αργά τη νύχτα πέφτει αποκαμωμένη στο κρεβάτι, ελπίζοντας ότι ο λιγοστός ύπνος θα της φτάσει για να επαναλάβει την ιεροτελεστία την επόμενη μέρα.
Αυτή τη γυναίκα δύσκολα θα τη δεις να γελά ή να χαμογελά. Είναι συνήθως συνοφρυωμένη, αρπάζεται με το παραμικρό, φωνάζει στα παιδιά της, τα βάζει με την ταμία του σουπερμάρκετ όπου ψωνίζει, παθαίνει κρίσεις βουλιμίας, απομακρύνεται από το σύντροφό της. Νιώθει ανικανοποίητη, ελλιπής και δυστυχισμένη.
Συγγνώμη, έκανα λάθος, η γυναίκα αυτή δεν είναι μία. Είναι χιλιάδες, εκατομμύρια ίσως, και μία από αυτές ίσως είσαι κι εσύ.
Ίσως πάλι και να μην είναι έτσι. Μάλλον, κι ευτυχώς. Αν όμως είναι, τότε τι γίνεται; Τι γίνεται όταν χάνεται η ισορροπία και το μέτρο κι η μικρή ζωούλα μας καταλήγει να είναι ένας ατέρμονος μαραθώνιος, μια μάταιη προσπάθεια να κόψουμε ένα νήμα που δεν υπάρχει, να κερδίσουμε ένα τρόπαιο που στο τέλος θα μας κοστίσει την ψυχική μας ακεραιότητα, ίσως και την ίδια μας τη ζωή;
Εντάξει, κάτι έχω σκεφτεί, και δεν νομίζω ότι χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να βρει την άκρη. Ωστόσο, για να μην γενικολογώ, θα το προσωποποιήσω, θα σας πω εγώ τι κάνω, όταν δεν με παρασύρει η καθημερινότητα και ξεχνάω και τον ίδιο μου τον εαυτό.
Καταρχήν σταματάω και παίρνω μια βαθιά ανάσα. Κάπως καλύτερα. Ρωτάω τον εαυτό μου γιατί είμαι στενοχωρημένη/θυμωμένη/αγχωμένη και, αν είμαι ψύχραιμη, συνήθως συνειδητοποιώ ότι οι λόγοι είναι ασήμαντοι/άσκοποι/αστείοι.
Ύστερα φέρνω στο μυαλό μου ό,τι έχει πραγματική αξία στη ζωή μου, τον άντρα μου/τα παιδιά μου/την υγεία μου. Σκέφτομαι πόσα πράγματα έχω καταφέρει και από πόσες παγίδες έχω γλιτώσει. Κάπου εδώ αρχίζω και χαμογελάω.
Κι ύστερα κάνω μια αναθεώρηση των προτεραιοτήτων μου. Εντάξει, κάποια πράγματα δεν μπορώ να τα αποφύγω ή να τα αναβάλλω. Θα αποφύγω όσα μου προσφέρουν πολύ λιγότερα από όσα μου στερούν. Θα αναβάλλω όσα μου κλέβουν το χρόνο που μπορώ να χρησιμοποιήσω για να κάνω εκείνα που κάνουν εμένα και τους αγαπημένους μου χαρούμενους.
Ε, κάπου εδώ ξαναβρίσκω την ισορροπία μου. Μπορώ να χαμογελάω. Και να γελάω. Περνάω καλύτερα και αγαπώ τη ζωή μου. Αυτό δεν είναι η ευτυχία;
Βασιλική Κ. Τέφα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου